«Ψηλά, παιδιά, τα κεφάλια, να δουν οι Ούνοι πώς ξέρουν να πεθαίνουν οι Ελληνες για την πατρίδα τους». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που φώναξε, σαν σήμερα, στις 8/9/1944, πριν από 75 χρόνια, η Λέλα Καραγιάννη. Στεκόταν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των Γερμανών και δεν λύγισε, δεν δίστασε, δεν έσκυψε το κεφάλι, δεν ζήτησε χάρη ή συγγνώμη από κανέναν. Ηξερε τι έπραττε για την πατρίδα και γνώριζε το κόστος.
«Στο κόμμα μας δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι πιστός και αφοσιωμένος στο καθοδηγητικό κόμμα του παγκόσμιου προλεταριάτου που να μην πεθαίνει δέκα φορές για το σοφό αρχηγό και δάσκαλο των εργαζομένων όλου του κόσμου, Μεγάλο Στάλιν. Το κόμμα μας έδωσε χιλιάδες μαχητές του, που πέφτανε με το όνομα του Στάλιν και του Ζαχαριάδη στο στόμα».
