Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Διάβασα πρὸ καιροῦ ἕνα ὡραῖο καὶ εὑρηματικὸ ἄρθρο, στὴν ἔγκυρη καὶ κραταιὰἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ἕνα ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Ἀσλανίδη, ἀντιστρατήγου ἐ.ἀ., γιὰ τὴν μνηστηροφονία, τὸ γνωστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐξαιρετικό, σύντομο κείμενο τοῦ στρατηγοῦ – «τὰ λόγια μας εἶναι παιδιὰ πολλῶν ἀνθρώπων», ἔλεγε ὁ ἀγέραστος λόγος τοῦ Σεφέρη – καὶ ἀντικρίζοντας τὴν ἔρμη πατρίδα, νὰ διαμοιράζουν τὰ ἱμάτιά της, τὰ πνευματικά της προικιά, καὶ ἐπὶ τῶν ἱματισμόν της νὰ θέτουν κλῆρο, οἱ ποικιλώνυμοι στρατιῶτες τῆς ἀνομίας, ἀραδιάζω λίγες αὐθαίρετες σκέψεις.

Continue reading →