Τα τελευταία χρόνια μια σειρά νόμων έχει ψηφιστεί από την Ελληνική Βουλή και μια ευρύτερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση έχει δημιουργηθεί. Ας κάνουμε μία απλή και συνοπτική αναφορά, να δούμε που είμαστε και πού πάμε, μήπως και κάνουμε και την αυτοκριτική μας. Αναλυτικότερα λοιπόν :
Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που χτυπάει στα μάτια του επισκέπτη, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα. Το ξεχωριστό αυτό σημείο είχαν επιλέξει για να χτίσουν τους ναούς τους, αιώνες πριν από τους Βυζαντινούς, οι ειδωλολάτρες.
Ομολογώ ότι οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον «συμπρόεδρο» Ακιντζί για την τελευταία αντίδρασή του, σχετικά με την απόφαση της Βουλής για αναφορά στα σχολεία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, και την αποχώρηση από τις συνομιλίες.
«Παραμύθι χωρίς όνομα» – μια κινηματογραφική παραγωγή του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους «Ο Άγιος Φώτιος». Τη διασκευή – σενάριο επιμελήθηκε ο πατέρας Παύλος Ντούρος, και όπως ανέφερε ασχολήθηκε πολλά χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί και να πάρει σάρκα και οστά το εγχείρημα.
~ Ξημέρωμα του 1897 η Κρήτη «βράζει» από τις θηριωδίες των Τούρκων. Οι Κρητικοί αποφασίζουν να κηρύξουν την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα.
Τη νύχτα της 18ης προς 19η κοιμηθήκαμε «σαν πουλάκια». Αντίθετα με άλλες μάχες, που πολλοί ξενυχτούσαν πριν την επίθεση, τη φορά τούτη κοιμηθήκαμε σαν να είχε τελειώσει ο πόλεμος. Να ήταν η κούραση από τις νυχτερινές μετακινήσεις; Μπορεί. Αλλά ήταν και η ηρεμία ότι έρχεται το τέλος στα βάσανά μας. Και ότι θα είναι ένα τέλος θριαμβευτικό. Οι Αξιωματικοί του Λόχου είχαμε βολευτεί σε ένα καλύβι χτισμένο με λάσπη και κλαριά, που έμπαζε αέρα από χιλιάδες σχισμές. Κατά τις 4 το πρωί, με ξύπνησε ένας σύνδεσμος από το Τάγμα. Είχαν έρθει οι Διαταγές Επιχειρήσεων και ο Ταγματάρχης μας ήθελε να μας μιλήσει. Μαζευτήκαμε πίσω από ένα βράχο απότομο, κοντά στις προφυλακές.