Πρώτα βγαίνουν στην Άγκυρα, ο ένας μετά τον άλλο, υπουργοί και λοιποί δικτατορίσκοι, και κραυγάζουν ως πολέμαρχοι προϊστορικών εποχών. «Η ανατολική Μεσόγειος δεν θα δοθεί ποτέ πεσκέσι σε κανέναν», έλεγε χτες ο ένας. «Το γεωτρύπανο “Γιαβούζ” θα ξεκινήσει τις επιχειρήσεις στην περιοχή», έλεγε ο άλλος. «Η Τουρκία δεν θα λυγίσει σε καμιά απειλή», έλεγε ο τρίτος για τα εντάλματα σύλληψης του «Φατίχ». Και, μετά, βγαίνει στην κατεχόμενη Κύπρο ο αδελφός μας Μουσταφά Ακιντζί να παριστάνει τον μεσολαβητή. Ελάτε να τα βρούμε, λέει, ελάτε να μοιράσουμε το φυσικό αέριο, διότι εμείς δεν θέλουμε την ένταση, θέλουμε να μετατρέψουμε τη Μεσόγειο σε θάλασσα ειρήνης. «Στο θέμα του διαμοιρασμού, εάν δούμε κατανόηση, είμαστε έτοιμοι να κρατήσουμε αυτό το χέρι. Αλλά τι κρίμα που συμβαίνουν ακριβώς οι αντίθετες εξελίξεις». Τι κρίμα, όντως. Και αναγκάζεται η Τουρκία να παρέμβει με τα πλοία της, αναγκάζεται να απειλεί μια χούφτα Ελληνοκυπρίων, αναγκάζεται να κάνει πειρατείες, ενώ δεν θέλει. Ελάτε, λοιπόν, ας τα μοιράσουμε όλα να αποφύγουμε την ένταση.
O εκπρόσωπος Τύπου του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών, Χαμί Ακσοϊ, δήλωσε πως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η συμφωνία που έχει προβεί η «ελληνοκυπριακή διοίκηση της νότιας Κύπρου», αναφερόμενος στη Κυπριακή Δημοκρατία, με κάποιες ιδιωτικές εταιρείες στην ανατολική Μεσόγειο για τα έσοδα από το φυσικό αέριο. Υποστήριξε ότι αυτή η συμφωνία είναι ένα «απτό παράδειγμα της συνέχισης σφετερισμού των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων, που έχουν ίσα δικαιώματα στους φυσικούς πόρους του νησιού».
Τα αποτρόπαια γεγονότα του Ιουλίου 1821 στην Κύπρο, οι απαγχονισμοί των αρχιερέων, οι μαζικοί βιασμοί και σφαγές από τους αιμοσταγείς Τούρκους. Οι τραγικές συνθήκες διαβίωσης του ελληνικού λαού υπό την τουρκοκρατία στην Κύπρο…
Ενόψει των επικείμενων επαναληπτικών δημοτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη, η Süddeutsche Zeitung επιχειρεί να εξηγήσει για ποιο λόγο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προκαλεί ξανά διαμάχη για το όνομα της Πόλης.
Η Ουάσιγκτον βλέπει ότι έχει δύο βασικούς νατοϊκούς συμμάχους στην Ανατολική Μεσόγειο και για αυτόν ακριβώς τον λόγο καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποκλιμάκωση της έντασης
Το έγκλημα από τους Ναζί του Χίτλερ στο Κοντομαρί στις 2 Ιουνίου 1941 και στην Κάνδανο την επόμενη ημέρα, ήταν η επανάληψη της σφαγής από τους Τσέτες του Κεμάλ τις ίδιες ημέρες στη Σμύρνη, στην Τραπεζούντα, στην Αδριανούπολη.
Γιατί, οι ελληνικές δικαστικές αρχές παραδόξως έδωσαν άδεια συμμετοχής στις εκλογές σε ένα κόμμα του οποίου οι υποψήφιοι δηλώνουν δημοσίως ότι είναι “Τούρκοι” που μένουν στην Ελλάδα και απεργάζονται την απόσχιση της Θράκης και την ενσωμάτωσή της στην Τουρκία…; Μήπως, οι εν Ελλάδι κατοχικές κυβερνήσεις έχουν προγραμματίσει στα επόμενα χρόνια, στη Θράκη να γίνει κάτι ανάλογο με ότι συνέβη στην Ουκρανική “Κριμαία”…;