Σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός
Δυστυχώς παρατηρείται μία εξάπλωση τού Οικουμενισμού καί μέσα στό Άγιον Όρος πού αιχμαλωτίζει τίς ψυχές πολλών πατέρων πού συναναστρέφονται μέ πρόσωπα πού έχουν πιαστεί στά δίχτυα τής παναιρέσεως πού προβάλλεται από πολλά οικουμενιστικά κέντρα όπως τό Πατριαρχείο Κων/λεως καί πολλές Μητροπόλεις.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ.
«Στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μιὰ ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς».
τοῦ ἀρχιμ. Ἰακώβου Κανάκη
Στό ἐρώτημα αὐτό ἡ ἀπάντηση εἶναι καταφατική. Πῶς ἐπιτυγχάνεται ὅμως αὐτό; Φαίνεται νά εἶναι δύσκολο καί ζητούμενο, ἀλλά θά δοῦμε ὅτι δέν εἶναι ζητούμενο. Ἀπό τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων μᾶς εἶναι παραδεδομένος ὁ τρόπος πού ὁ ἄνθρωπος φθάνει στήν ἁγιότητα, στόν τελικό δηλαδή σκοπό του.
Η αμαρτία του ανθρώπου είναι η άρνησή του να είναι αυτό που τον έκανε ο Δημιουργός και να θέλει να είναι κάτι άλλο.
Σε μια κοινωνία που θέλει να πάει μπροστά και να υπάρχει κοινωνική συνοχή, θα πρέπει να ισχύει το διακονικό ιεραρχικό μοντέλο.
Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης
[Εφημέριος του Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης*]
Αφορμή για το παρόν άρθρο έλαβα από περιστατικά που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα και που με πόνο ψυχής δύο αδελφοί μου ιερείς που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες μου τα διηγήθηκαν. Αποδεικνύουν περίτρανα και είναι πολύ λυπηρό, πως πολλοί ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, διακατέχονται από αλλότριο Πνεύμα, από δαιμονικό, όσον αφορά τη σχέση τους με την ιερά Παρακαταθήκη της Πίστεως για την οποία ορκίστηκαν ενώπιον Θεού και ανθρώπων πως θα την διαφυλάξουν ακέραια. Αντ’ αυτού, καταπατούν τους ιερούς Κανόνες των αγίων Οικουμενικών Συνόδων αλλά και άλλων επικυρωμένων από αυτές τις Συνόδους που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της Εκκλησίας.
Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αρνήθηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει εθελοντικά τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης στους εχθρούς, έστω κι αν έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή. Αρνήθηκε επίσης να εγκαταλείψει την πόλη, όπως του συνιστούσαν οι συγκλητικοί και ο πατριάρχης. «Μπορεί η απομάκρυνσή μου να είναι ευνοϊκή για μένα», απάντησε, «μου είναι όμως αδύνατο να φύγω. Πώς να αφήσω τις εκκλησίες του Κυρίου μας και το θρόνο και το λαό μου σε τέτοιο κακό;».Το ήθος αυτό είχε προφανώς διδαχθεί από την πολύτεκνη και καλλίτεκνη μητέρα του αυτοκράτειρα Ελένη, σύζυγο του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1349-1425), η οποία ανέθρεψε έξι αγόρια και δύο κορίτσια.
[Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Διδάγματα γιὰ τὴν Χριστιανικὴ ἀγάπη», τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»]
Ο ορισμός του εθνικιστικού λόγου από την καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών Μαρία Μαντούβαλου.
«Μόνο όταν διδαγμένο από τα παθήματά του, το Γένος ανένηψε, ήλθε «με χρόνους και καιρούς» η πολυπόθητη παλλιγγενεσία. Και σήμερα παρά την ζοφερή εικόνα που διαγράφεται στον ορίζοντα, η ελπίδα του Γένους δεν εξέλιπε. Επειδή υπάρχει η ανάμνηση και η αυτοκριτική». († Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης).
