Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης
[Εφημέριος του Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης*]
Εντυπωσιασμένος από την αθρόα προσέλευση νέων σε ηλικία ανθρώπων στις συναντήσεις και Ομιλίες μου, καθώς και την αμέριστη στήριξή τους στον αγώνα μου αυτήν την περίοδο των διώξεών μου, θυμήθηκα ένα παλαιότερο άρθρο μου το οποίο θέλω να αφιερώσω σε όλους αυτούς.
Ἰούνιος 2017, Μοναχός Παΐσιος Καρεώτης
Στὴν δική μας ἐποχή, ἡ ἀπολογία τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ἰωσήφ ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς διδάξη καθὼς τά προβλήματα πού ἔκαναν ἀναγκαῖα τήν σύνταξίν της εἶναι παρόμοια πρὸς τά δικά μας. Οἱ ἐνδοεκκλησιαστικές ἀντιπαλότητες, ἡ ὀξύτητα τῶν ἀντιπαραθέσεων, ἡ ἀφόρητη πίεσι ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων, τά ἐπιχειρήματα περί λόγων οἰκονομίας διά μίαν κοινὴν ἑνότητα, εἶναι λίγα ἀπό τά κοινά σημεῖα τῶν δύο ἐποχῶν.
Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.
Η Ελλάδα μετατρέπεται σε «ουδετερόθρησκο» κράτος, προπομπό της αθεΐας, και όλα ξεκινούν από τα σχολεία με εμπλοκή ακόμα και της ένωσης άθεων.
