Το κατωτέρω απόσπασμα είναι σχετικό με τα όσα γράφει στο «Men Kampf» το 1924 για την εκπαιδευτική πολιτική του κράτους, εάν ποτέ οι Eθνικοσοσιαλιστές πάρουν την εξουσία:
«Η δεύτερη μεταρρύθμιση που το φυλετικό Κράτος πρέπει να επιφέρει στα προγράμματα διδασκαλίας, είναι η ακόλουθη : Είναι ιδιαίτερο γνώρισμα της υλιστικής εποχής μας , η διδασκαλία κ’ η μόρφωση να στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά προς τις θετικές επιστήμες: Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κλπ. Βέβαια, αυτές οι γνώσεις, είναι χρήσιμες σε μίαν εποχή όπου βασιλεύει η τεχνική και η χημεία κι όπου η καθημερινή ζωή τις έχει καθιερώσει κατά τρόπο εκπληκτικό. Μολοντούτο ο κίνδυνος είναι μεγάλος όταν στραφεί ολοκληρωτικά, η γενική παιδεία ενός Κράτους , αποκλειστικά και πάντα σ’ αυτές τις επιστήμες. Αντίθετα η γενική παιδεία πρέπει πάντοτε ν’ αποβλέπει σ’ ένα ιδανικό. Έχει καθήκον, να στηριχθεί πάνω σε βάσεις «ανθρωπιστικές» και να δημιουργήσει τα σημεία απ’ όπου αργότερα θα ξεκινήσει μια επαγγελματική εκπαίδευση πιο ανεπτυγμένη. Αν δεν γίνει αυτό, τότε ξοδεύουμε ασυλλόγιστα δυνάμεις που θάχουν πολύ πιο μεγάλη σημασία για την ανθρώπινη ύπαρξη αργότερα, απ’ όλες αυτές τις τεχνικές γνώσεις.
Ειδικώτερα η διδασκαλία της ιστορίας δεν πρέπει να παραγνωρίζει την αρχαία περίοδο. Αν κατέχουμε έστω και σε χοντρές γραμμές την Ρωμαϊκή ιστορία, θα μας γίνει ο καλύτερος οδηγός για τα σημερινά χρόνια, αλλά και για όλες τις εποχές. Πρέπει ακόμη να διαφυλάξουμε σ’ όλη του την ομορφιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού. Οι διαφορές ανάμεσα στους λαούς δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να βρούμε την κοινότητα της ράτσας που τις ενώνει και τα σημεία όπου έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά αντικείμενα : ένας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ’ αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό».
Αυτή η ικανότητα είναι πάντα εκεί, αν και θα βρεθεί κοιμισμένη εκτός αν οι εξωτερικές περιστάσεις την ξυπνούν στη δράση. Τα έθνη, ή μάλλον οι φυλές, που χρηματοδοτούνται με την ικανότητα της πολιτιστικής δημιουργiκότητας κατέχουν αυτήν την ικανότητα σε μια λανθάνουσα μορφή κατά τη διάρκεια των περιόδων όταν οι εξωτερικές περιστάσεις είναι δυσμενείς προς το παρόν και επομένως δεν επιτρέπουν στην ικανότητα για να εκφραστούν αποτελεσματικά.
Είναι επομένως εξωφρενικά άδικο να μιλήσει για τους προ-χριστιανικούς Γερμανούς ως βαρβάρους που δεν είχαν κανέναν πολιτισμό. Δεν είναι ποτέ τέτοιοι. Αλλά η δριμύτητα του κλίματος που επικράτησε στις βόρειες περιοχές που κατοίκησαν στους επιβληθέντες όρους της ζωής που παρακώλυσαν μια ελεύθερη ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων τους. Εάν είχαν έρθει στο δικαιότερο κλίμα του νότου, χωρίς τον προηγούμενο πολιτισμό, και εάν απόκτησαν το απαραίτητο ανθρώπινο υλικό – δηλαδή, άτομα μιας κατώτερης φυλής – για να τους εξυπηρετήσουν, θα είχαν ανθίσει έξοχα εμπρός, όπως στην περίπτωση των Ελλήνων, παραδείγματος χάριν.
Αλλά αυτή η αρχέγονη δημιουργική ικανότητα στα πολιτιστικά πράγματα δεν οφειλόταν απλώς στο βόρειο κλίμα τους. Γιατι ο Λαπωνας ή ο Εσκιμώος δεν θα γινοταν δημιουργός ενος πολιτισμου ακομα και εάν αυτός είχαι μεταμοσχευθεί στο νότο. Όχι, αυτή η θαυμάσια δημιουργική ικανότητα είναι ένα ειδικό δώρο που παραχωρείται στον άριο, εάν βρίσκεται κοιμισμένο σε αυτον ή γίνεται ενεργό, όπως οι δυσμενείς όροι της φύσης αποτρέπουν την ενεργό έκφραση εκείνης της ικανότητας ή της ευνοϊκής άδειας περιστάσεων σ’ αυτό!»
Το κατωτέρω απόσπασμα από το «Mein Kampf», αναφέρεται στην δημιουργία του πολιτισμού:
«Θα ήταν μάταιος κόπος να συζητούμε πάνω στο σημείο του ποια ή ποιες ράτσες υπήρξαν πρωταρχικά οι φορείς του ανθρώπινου πολιτισμού κι έχουν, στην συνέχεια, βάλει τα θεμέλια αυτού που εννοούμε, λέγοντας: ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να ρωτήσουμε τώρα, με τις παρούσες συνθήκες, κάτι τέτοιο κι η απάντηση είναι εύκολη και ξεκάθαρη. Όλα όσα έχουμε σήμερα μπροστά μας σαν σημάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, καρποί της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνικής είναι, σχεδόν κυριολεκτικά, δημιουργήματα και καρποί της δραστηριότητας των Αρίων. Αυτό το γεγονός επιτρέπει να συμπεράνουμε αμοιβαία κι όχι χωρίς σοβαρούς λόγους, ότι η Άρια φυλή είναι ο μοναδικός δημιουργός μιας ανώτερης ανθρωπότητας και σαν συνέχεια, ότι αντιπροσωπεύει τον πρωταρχικό τύπου αυτού που εννοούμε με τη λέξη: «άνθρωπος».
Ο Άριος, είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας το θείο άστρο του πνεύματος φώτιζε πάντοτε το ξεκάθαρο μέτωπο του πάντα αυτός άναβε και διατηρούσε τη φωτιά που κάτω απ’ τη μορφή της γνώσης, φώτιζε τη νύχτα κι αποκάλυπτε τα μυστήρια, που επίμονα ήθελαν να κρατήσουν τη σιωπή τους, δείχνοντας έτσι στον άνθρωπο τον δρόμο που έπρεπε να χαράξει για να καταστεί κυρίαρχος πάνω στ’ άλλα ζωντανά πλάσματα τούτης της γης. Αν εξάλειφαν απ’ το πρόσωπο της γης τον Άριο, ένα βαθύ σκοτάδι θα ξαπλωνόταν πάνω της , για μερικούς αιώνες ο πολιτισμός που αυτός δημιούργησε θ’ αντανακλούσε ακόμη αλλά τελικά ο κόσμος θα μεταβαλόταν σε μιαν απέραντη έρημο. Αν διαχωρίζαμε την ανθρωπότητα και την ιστορία της σε τρεις ανθρώπινους τύπους: σ’ αυτόν που την δημιούργησε , σ’ αυτόν που διαφύλαξε την παρακαταθήκη και σ’ αυτόν που την κατάστρεψε δεν θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τον Άρειο παρά μόνο στον πρώτο ανθρώπινο τύπο.
Εγκαθίδρυσε τα θεμέλια και το μεγάλο έργο ολόκληρης της ανθρώπινης δημιουργίας και μονάχα απ ‘τη θέα του και την ύπαρξη του εξαρτήθηκε ο χαρακτήρας των υπόλοιπων λαών. Έστησε τις χοντρές πέτρες και τα σχέδια των οικοδομημάτων της ανθρώπινη προόδου και άφησε μόνο την εκτέλεση τους στο πνεύμα των άλλων φυλών. Παράδειγμα: μέσα σε μερικές δεκάδες χρόνια ολόκληρη η Ανατολή κι η Ασία θα μπορούσε να ονομάζει δικό της έναν πολιτισμό που την θεμελιακή βάση, του έβαλε το Ελληνικό πνεύμα και η Γερμανική τεχνική».
Το κατωτέρω απ’οσπασμα από το «Mein Kampf», αφορά την επίσκεψή του στο κοινοβούλιο της Αυστρίας, και έχει ως εξής:
«Το Γερμανικό στοιχείο μέσα στο Αυστριακό κράτος εξαρτούσε την τύχη του από τις αποφάσεις της Ράιχσρατ. Μέχρι που να καθιερωθεί παγκοσμίως η μυστική ψήφος, υπήρχε ακόμη μια ταπεινή πλειοψηφία Γερμανών στο Κοινοβούλιο. Αυτή η κατάσταση έδινε αφορμή για συλλογισμούς πάνω στην αβέβαιη στάση της Σοσιαλδημοκρατίας για τα εθνικά ζητήματα και την αντίθεση της κάθε φορά που έμπαινε θέμα σημαντικό για την τύχη και τα ενδιαφέροντα των Γερμανών. Φοβόταν ότι θα διασπαρούν οι οπαδοί της μέσα σε ξένους λαούς. Μέχρι τότε η Σοσιαλδημοκρατία δεν μπορούσε να διεκδικεί δικαιώματα Γερμανικού κόμματος, αλλά η καθιέρωση της ψήφου πήρε τα πρωτεία από τους Γερμανούς, ακόμα και αριθμητικώς. Έτσι, ο δρόμος τώρα ήταν ελεύθερος για τον «απογερμανισμό». Από τότε, η βαθειά εθνική μου συνείδηση επαναστάτησε, μέσα σε μια αίθουσα αντιπροσώπων του λαού, όπου όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύοταν κάθε τι Γερμανικό, αλλά και προδίνοταν. Όμως αυτά τα ελαττώματα του εκλογικού συστήματος ήταν τα λιγότερο αξιοκατάκριτα, όσο το Αυστριακό Κράτος.
Είχα κιόλας καταλάβει ότι όσο θα επιζούσε η Αυστριακή Κυβέρνηση, η Γερμανική πλειοψηφία δε θάπαιρνε ποτέ μια προνομιακή θέση στο Κοινοβούλιο. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες μπήκα για πρώτη φορά σ’ αυτές τις αίθουσες που τόσο σεβόμουν αλλά και τόσο τις είχαν δυσφημήσει. Άλλωστε και μόνο η αρχιτεκτονική, σου γεννούσε το σεβασμό: είχα μπροστά μου το υπέροχο Ελληνικό στοιχείο, εδώ στη Γερμανική γη.»
Ο Romano Vulpitta (γεννηθείς το 1939), είναι Ιταλός πρώην διπλωμάτης και μελετητής ενός Ιαπωνικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στην Ρώμη και απεφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου ενός Ρώμης. Εισήχθη στο Υπουργείο Εξωτερικών ενός Ιταλίας το 1964. Υπήρξε καθηγητής Σύγχρονης Ιαπωνικής Λογοτεχνίας στην Νάπολη από το 1972 έως το 1975. Αργότερα, εγκαταστάθηκε στην Ιαπωνία και έγινε καθηγητής στο Kyoto Sangyo Πανεπιστήμιο με ειδίκευση ενός Ευρωπαϊκές Επιχειρηματικές Σπουδές και ενός Ιαπωνο-Ευρωπαϊκές Συγκριτικές Πολιτισμικές Σπουδές. Είναι συγγραφέας των έργων «Οι συνθήκες του Αήττητου: Yojuro Yasuda» και «Σκέψεις για τον κόσμο» και«Μουσολίνι: Η ιστορία ενός Ιταλού». Έχει συνταξιοδοτηθεί και διαμένει στην Ιαπωνία. Το κείμενο που ακολουθεί εκφωνήθηκε ως διάλεξη τον Οκτώβριο του 2012.
ΜΕΡΟΣ Α’
1. Η εκτίμηση για τον Mishima μεταξύ των Ιταλών Εθνικιστών
Το τρέχον έτος σηματοδοτεί την ενενηκοστή επέτειο της «Πορείας προς την Ρώμη» του Μουσολίνι. Το μεγάλο όνειρο που αγκάλιασε ο ιταλικός λαός – το όνειρο ενός ολόκληρου έθνους – το αγκάλιασε και ο Yukio Mishima, παρά τις διαφορές στην μορφή και την έκφραση.
Θα ήθελα να εκφράσω τις σκέψεις μου για το θέμα αυτό. Ο Mishima είναι δημοφιλής στους Ιταλούς Εθνικιστές. Πώς έγινε ο Mishima ήρωας για τους Εθνικιστές; Η Ιταλία αποτελεί την πρώτη ξένη χώρα, όπου τα λογοτεχνικά έργα του Mishima μεταφράζονται και εκδίδονται. Καινούργιες ή αναθεωρημένες εκδόσεις εξακολουθούν να κυκλοφορούν ακόμη μέχρι και σήμερα. Ομιλίες, διαλέξεις και ταινίες για τον Mishima και τα έργα του, όπερες βασισμένες στα έργα του, όπως και πλήθος άλλων εκδηλώσεων μνήμης πραγματοποιούνται συνεχώς στην Ιταλία.
Η ταινία, «Πατριωτισμός», προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2009 και ήμουν εκεί, για να δώσω μία διάλεξη με θέμα «ο Yukio Mishima και ο Ιαπωνικός Ρομαντισμός». Τον Μάρτιο του 2012 ένας άλλος συγγραφέας προγραμμάτισε μία παράσταση του έργου του Mishima «Φωνές των Ηρωικών Ψυχών» στην Ρώμη.
Μεταξύ των Ιταλών ΝεοΦασιστών, ειδικά των νεαρών, ο Mishima απολαμβάνει μίας μεγάλης δημοτικότητος. Τον προσεγγίζουν ως διανοητή και ως ηθοποιό , παρά ως λογοτέχνη. Τον λατρεύουν ως ήρωα, ο οποίος πέθανε για τις αξίες του παραδοσιακού πολιτισμού της Ιαπωνίας και τον θεωρούν ως μία ενσάρκωση της Ιαπωνίας, του έθνους των Σαμουράι και των Καμικάζι.
Το γεγονός ότι ο Mishima κατέστη μία ιδανική προσωπικότητα στα μάτια πολλών Ιταλών νεοφασιστών, οφείλεται στο ότι διακρίνουν στον Mishima το δικό του αξιακό σύστημα. Στις επόμενες παραγράφους θα πραγματευθώ την σχέση μεταξύ Mishima και φασισμού και τα σημεία συμπτώσεως μεταξύ του φασισμού και των ιδεωδών, τα οποία αποτελούν μέρος της λογοτεχνίας του Mishima.
Ψηλά την σημαία! Πυκνώστε τις γραμμές! Οι άνδρες των SA παρελαύνουν με αποφασιστικό, θαρραλέο βήμα. Οι συντροφοί μας που έπεσαν από τα πυρά του Κόκκινων και των Αντιδραστικών, βαδίζουν πλάι μας, μες στις γραμμές μας!
Ανοίξτε δρόμο για τα φαιά τάγματα, ανοίξτε δρόμο για τους άνδρες των Ταγμάτων Εφόδου! Εκατομμύρια κοιτάζουν με ελπίδα την σβάστικα. Η μέρα για ψωμί και ελευθερία ανατέλλει!
Για τελευταία φορά, τώρα ηχεί το προσκλητήριο! Στεκόμαστε όλοι ήδη έτοιμοι πλέον για μάχη! Σύντομα το λάβαρο του Χίτλερ, θα κυματίζει πάνω από τα οδοφράγματα. Η αποστολή μας, θα διαρκέσει λίγη μόνον ώρα!
Ψηλά την σημαία! Πυκνώστε τις γραμμές! Οι άνδρες των SA παρελαύνουν με αποφασιστικό, θαρραλέο βήμα. Οι συντροφοί μας που έπεσαν από τα πυρά του Κόκκινων και των Αντιδραστικών, βαδίζουν πλάι μας, μες στις γραμμές μας!
Die Fahne Ηoch!
Die Fahne hoch! Die Reihen fest geschlossen! SA marschiert mit ruhig festem Schritt. Kam’raden, die Rotfront und Reaktion erschossen, Marschier’n im Geist in uns’ren Reihen mit!
Die Straße frei den braunen Bataillonen. Die Straße frei dem Sturmabteilungsmann! Es schau’n aufs Hakenkreuz voll Hoffnung schon Millionen. Der Tag für Freiheit und für Brot bricht an!
Zum letzten Mal wird nun Appell geblasen! Zum Kampfen steh’n wir alle schon bereit! Bald flattern Hitlerfahnen über Barrikaden. Die Knechtschaft dauert nur noch kurze Zeit!
Die Fahne hoch! Die Reihen fest geschlossen! SA marschiert mit ruhig-festem Schritt. Kameraden, die Rotfront und Reaktion erschossen, Marschieren im Geist in unseren Reihen mit.
Flag High!
Flag high! Ranks closed tight! The stormtroopers march with bold, firm step. Comrades shot by Reds and Reactionaries March in spirit within our ranks!
Clear the streets for the brown battalions. Clear the streets for the stormtroop men! Millions already look hopefully up to the swastika. The day is breaking for freedom and bread!
For the last time now the call is sounded! Already we stand all ready to fight! Soon the Hitler banners will flutter over the barricades. Our bondage won’t last much longer!
Flag high! Ranks closed tight! The stormtroopers march with calm, firm step. Comrades shot by Reds and Reactionaries March in spirit within our ranks.
Vidkun Quisling: Fedrelandets Fiender — Stortinget, 7. April 1932
Stortinget, 7. april 1932 Kilde: Stortingstidende, 1932, s. 544-549.
Like før påske talte hr. Nygaardsvold fra dette sted hårdt og hånlig om en ung mann, som i landets tjeneste hadde fått sitt ene øie ødelagt av pøbelen. Iforgårs fant han det passende å omtale mig på en lignende måte i anledning av det overfall som jeg hadde vært utsatt for. Hr. Nygaardsvold har igjen å demonstrere, hvor kjekk han vilde vært i en lignende situasjon, og hvorledes han og hans nærmeste vilde føle det, hvis de blev utsatt for en lignende behandling. Hr. Nygaardsvold skal huske på at der er en nemesis i livet for den som handler urettferdig, selvom det er mot den han tror har urett.
Στρατηγός Λέον Ντεγκρέλ, SS Wallonien – Εκστρατεία Προς Ανατολάς
Ένας από τους πιο γνωστούς Ευρωπαίους εθελοντές Εθνικοσοσιαλιστές, που πολέμησαν κατά την διάρκεια του Δευτέρου Μεγάλου Πολέμου μέσα από τις τάξεις των WAFFEN SS (Μάχιμων SS) – ο Leon Degrelle, ήταν Βέλγος Βαλλόνος στην καταγωγή, αρχηγός του Ρεξιστικού κόμματος του Βελγίου και στρατιώτης στις τάξεις της λεγεώνας της Βαλλονίας. Κατά την διάρκεια του πόλεμου, συμμετείχε σε εκατοντάδες μάχες του Ανατολικού Μετώπου, ξεκινώντας από τον βαθμό του δεκανέα και φθάνοντας μέχρι αυτόν του διοικητή της λεγεώνας. Μετά τον πόλεμο, συνέχισε να υπερασπίζεται με πάθος τις ιδέες του μέχρι τον θάνατο του, και ως εκτούτου, αποτέλεσε φωτεινό σύμβολο Ευρωπαίου Εθνικοσοσιαλιστή που ποτέ δεν υπέστειλε την σημαία του αγώνα για τα ιδανικά του.
Γεννήθηκε στο Βέλγιο στις 15 Ιουνίου του 1906, στο Bouillon του Λουξεμβούργου και μεγαλώνοντας άρχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα πολιτικά πεπραγμένα της πατρίδας του. Συμμετείχε σε κάποια παλιά κομματικά σχήματα, όμως γρήγορα διαφοροποιήθηκε από αυτά και μαζί με άλλους ίδρυσε το Ρεξιστικό κόμμα (από το λατινικό Christus Rex Χριστός Βασιλιάς ).
Ο Ρεξισμος, περιγράφεται ως ένα ρωμαιοκαθολικό αντικοινοβουλευτικό αντικαπιταλιστικό σύστημα και η εμφάνιση του στα μέσα της δεκαετίας του 30, έκανε σοβαρή εντύπωση στο Βέλγιο, όπως φαίνεται και από την επιτυχία του στις εκλογές του 1936, όπου έλαβε 11,5 % των ψήφων και εξέλεξε 21 βουλευτές και 12 γερουσιαστές. Ο Ντεγκρελ, ηγέτης του κόμματος, υποστήριζε την εγκαθίδρυση ενός συστήματος στα πρότυπα του Ιταλικού Φασισμού, ενώ ήταν υπέρ των Φλαμανδών Εθνικιστών και επιθυμούσε την συνεργασία με την Γερμανία.
Μετά την επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ και την Γερμανική πρόσκληση για κατάταξη εθελοντών, ο Ντεγκρέλ ενθουσιασμένος πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Λεγεώνας της Βαλλονίας και παρά την προσφορά των Γερμανών να του δοθεί βαθμός αξιωματικού, εκείνος αρνήθηκε λέγοντας ότι έπρεπε να εκπαιδευτεί πρώτα για να αποκτήσει εμπειρία. Έτσι, ως δεκανέας αποτέλεσε έναν από τους χίλιους περίπου Βέλγους στην πλειοψηφία τους Ρεξιστες που συγκρότησαν την λεγεώνα και τον Αύγουστο του 1941 εντάχθηκε στο Γερμανικό Στρατό με την ονομασία Βαλλονικό Τάγμα Πεζικού 373 και μεταφέρθηκε στην Πολωνία για εκπαίδευση. Από το φθινόπωρο του 1941 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1942, η μονάδα πήρε μέρος σε επιχειρήσεις εσωτερικής ασφάλειας στην Πολωνία και τον Μάιο του 1942 εντάχθηκε στις εφεδρείες της 68ης Μεραρχίας Πεζικού.
Τον Ιούνιο του 1942, μεταφέρθηκε στην 97η Μεραρχία Κυνηγών και έλαβε μέρος στις μάχες ανατολικά του Σταλιγκραντ. Τον Ιούνιο του 1943, η μονάδα μεταφέρθηκε στα SS ως ταξιαρχία εφόδου WALLONIEN (SS Sturmbrigade Wallonien) και εντάχθηκε στην δύναμη της Μεραρχίας WIKING με την οποία έλαβε μέρος σε σκληρές μάχες το 1943.
Τον Νοέμβριο του 1943, η μεγάλη ώρα για την λεγεώνα φθάνει. Περικυκλωμένη στο Τσερκάσυ, θα συμμετάσχει στην έφοδο για την διάσπαση του κλοιού πολεμώντας ηρωικά επί μέρες ως οπισθοφυλακή, θα υποστεί τρομερές απώλειες (από τους 2.000 άνδρες, θα απομείνουν 632), αλλά θα καταφέρει να εξέλθει από τον κλοιό.
Στις 20 Φεβρουαρίου του 1944, ο Λοχαγός πλέον Ντεγκρέλ, λαμβάνει προσωπικά από τον Αδόλφο Χίτλερ τον Σταυρό των Ιπποτών και θα τον ακούσει να λέει ”Εάν είχα γιο, θα ήθελα να ήταν σαν τον Λέον”.
Η επιστροφή στο Βέλγιο για αναδιοργάνωση, ήταν αποθεωτική. Πάνω σε άρματα και σε εκατοντάδες οχήματα μάχης σε μια ατελείωτη σειρά 14 χιλιομέτρων διέσχισαν την Φλάνδρα και είχαν μια ένδοξη υποδοχή στις Βρυξέλλες από 100.000 ανθρώπους.
Τον Απρίλιο του 1944, η μονάδα θα λάβει μέρος στην μάχη του Ναρβα. Τον Αύγουστο του 1944, ο Ντεγκρέλ λαμβάνει τα φύλλα δρυός του Σταυρού των Ιπποτών (ο πρώτος μη Γερμανός, που έλαβε τέτοια διάκριση), καθώς και το χρυσό έμβλημα του εκ συστάδην μάχης, το οποίο έπαιρναν όσοι συμπλήρωναν 75 ημέρες συνεχούς μάχης σώμα με σώμα. Τον Νοέμβριο του 1944, έλαβε την οριστική ονομασία 28η Μεραρχία Εθελοντών των SS WALLONIEN. Τον Ιανουάριο του 1945, η WALLONIEN με δύναμη 4.000 ανδρών, συμμετείχε σε σκληρές μάχες στην Πομερανία , στον Κάτω Όντερ από τις οποίες έχασε το 80% της δύναμης της.
Το τέλος του πόλεμου, βρήκε την Μεραρχία στο Σλέσβινγκ Χολστάιν της Δανίας. Από κει, ο Ντεγκρέλ διέφυγε στην Νορβηγία και κατόπιν στην Φρανκικη Ισπανία, παίρνοντας μαζί του τις σημαίες της λεγεώνας και τα παράσημά του. Καταδικασμένος σε θάνατο από την δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας του, παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του- το 1994 – στην Μάλαγα της Ισπανίας.
Κέρδισε στο πεδίο της μάχης, όλα του τα παράσημα και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος – δηλώνοντας σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, ”για το μόνο πράγμα που λυπάμαι από τον πόλεμο είναι ότι χάσαμε”…!
Ο Wilhelm Furtwängler, διευθύνει την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου σε ένα κονσέρτο, που εδόθη το 1942 σε ένα εργοστάσιο της εταιρείας “AEG”. Το πρελούδιο του Ρίχαρντ Βάγκνερ, “Οι Αρχιτραγουδιστές Της Νυρεμβέργης” (Die Meistersinger von Nürnberg).
Κατωτέρω παρατίθεται ένα κείμενο του 1980 από τον Matt Koehl, τότε του “Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Του Λευκού Λαού” (National Socialist White People’s Party), όπου καθορίζει ευθέως τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των “Ναζί” και των σοβαρών, αληθιών και νόμιμων Εθνικοσοσιαλιστών.
Είμαστε Εθνικοσοσιαλιστές, όχι “Ναζί”
του Matt Koehl
Είναι ένας “Ναζί”το ίδιο όπως ένας Εθνικοσοσιαλιστής ;
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι αντίπαλοί μας και το ανημέρωτο κοινό, θα πει ότι είναι ακριβώς το ίδιο. Αλλά είναι σωστή η άποψή τους;
Τούτο υπερβαίνει ένα απλό ακαδημαϊκό ερώτημα. Η σωστή απάντηση επί του συγκεκριμένου θέματος, επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις σε εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές.
Είναι αληθές, φυσικά, ότι μόνον στην πρώτη φάση, το Κίνημά μας αναφέρθηκε ως “Αμερικανικό Ναζιστικό Κόμμα”. Αυτή ήταν μία σκόπιμη επιλογή τακτικής που απέβλεπε αποκλειστικά στην προσέλκυση της μέγιστης δυνατής δημοσιότητας.
Ορισμένοι έχουν αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν πολύ καλύτερο να είχε χρησιμοποιηθεί ο όρος, “Εθνικοσοσιαλιστικό”, αποκλειστικά και εξαρχής, με πλήρη ιδεολογική συνέπεια. Είτε τούτο το επιχείρημα είναι σωστό είτε όχι ως προς αυτό το σημείο – η οποιαδήποτε σκοπιμότητα χρήσης του όρου “Ναζί”, ανήκει στο παρελθόν. Το σημαντικό είναι, ότι για το παρόν και το μελλοντικό μας έργο ως Εθνικοσοσιαλιστές, ο συγκεκριμένος όρος είναι απολύτως άχρηστος.
Είναι γεγονός, ότι η ετικέτα “Ναζί”, αρχικά χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της Βαϊμάρης ως ένας όρος περιφρόνησης και χλευασμού εναντίον του Αδόλφου Χίτλερ και του Κινήματός του. Πουθενά δεν χρησιμοποίησε ο Φύρερ αυτή την ονομασία – ούτε στις ομιλίες του, ούτε στο Mein Kampf (Ο Αγών Μου) και ούτε οπουδήποτε αλλού.
Δεν είναι μόνον μία έκφραση που διαστρεβλώνει το πραγματικό μας όνομα, αλλά υποδηλώνει σαφώς μία έλλειψη ουσίας ή σοβαρότητας, κάτι που με τη σειρά του καθιστά εξαιρετικά δύσκολο για οποιονδήποτε να εκλάβει το μήνυμά μας σοβαρά. Πράγματι, εάν επιδιώκουμε το κοινό να αποκτήσει μία αξιόπιστη αντίληψη για την ιδεολογία μας, τότε εμείς πρέπει να παρουσιάσουμε τους εαυτούς μας με εντιμότητα, ειλικρίνεια και ευθέως όπως είμαστε επακριβώς — Εθνικοσοσιαλιστές — και όχι σαν κάποιο είδος πολιτικής γελειογραφίας ή καρικατούρας. Διαφορετικά, θα ήταν σαν να περιμέναμε αξιοπιστία και σοβαρότητα από τους κάθε λογής Μαρξιστές-Λενινιστές επαναστάτες, που θα τριγύριζαν αναφερόμενοι στον εαυτό τους ως “Κομμούνια”.
Ωστόσο, μάλλον υπάρχει ένας πολύ πιο σημαντικός λόγος, γιατί εμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές πρέπει να απορρίψουμε τον όρο “Ναζί”. Αυτή η ετικέτα που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να υποτιμήσει την Εθνικοσοσιαλιστικη υπόθεση, στην πορεία της πολεμικής και μεταπολεμικής προπαγάνδας, εισήχθη μία νέα πάρα πολύ αμαρτωλή συνειδισιακή χροιά – όπου φέρνει αυτόματα στο μυαλό μία τερατώση εικόνα μίσους και κακού, μία εικόνα που κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος την βρίσκει αποκρουστική.
Αλλά, εάν η εικόνα του “Ναζί” έχει απωθήσει πολλούς αξιόλογους και αξιοπρεπείς ανθρώπους, δυστυχώς, έχει προσελκύσει – εξαιτίας της στερεότυπης προπαγάνδας του Χόλυγουντ, της νοσηρής εικόνας του “Ναζί” – ανθρώπους που είναι ψυχικά άρρωστοι, με πνευματια συμπλεγματικοί και ελαττώματα, επιφέροντας ως τελικό αποτέλεσμα να προσομοιάζουν και να επιβεβαιώνουν την προπαγάνδα του εχθρού μας…, αλλά που όλοι αυτοί δεν έχουν απολύτως ουδεμία σχέση και φυσικά ούτε θέση στο αληθές Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα.
Επομένως, μπορούμε μόνον να συμπεράνουμε, ότι η συνέχιση χρήσης του όρου “Ναζί”, είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφική.
Εμείς, φυσικά, δεν έχουμε κανέναν έλεγχο πάνω στο πως θα αποφασίσουν να μας αποκαλούν οι εχθρόι μας. Αλλά, το πως θα αποφασίσουμε να αποκαλούμε τους εαυτούς μας, είναι άλλο θέμα.
Η αλήθεια είναι, ότι δεν χρειαζόμαστε κανενός είδους ψευδώνυμα. Είμαστε Εθνικοσοσιαλιστές, όχι “Ναζί” . Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά.
–88!–
Πηγή: Λευκή Δύναμη: Η Επαναστατική Φύση Του Εθνικοσοσιαλισμού, Νο. 96 (Νοέμβριοςr-Δεκέμβριος 1980), σελ. 8.
