Καταληκτήρια λόγια της πρώτης συνεδρίασης του 25του Διευθνούς Οικουμενικού Συνεδρίου Ορθοδόξου Πνευματικότητος Της Α. Θ. Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄
Monastero di Bose 6 Σεπτεμβρίου 2017
Καταληκτήρια λόγια της πρώτης συνεδρίασης του 25του Διευθνούς Οικουμενικού Συνεδρίου Ορθοδόξου Πνευματικότητος Της Α. Θ. Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄
Monastero di Bose 6 Σεπτεμβρίου 2017
Όπως κάποτε είχε πει ο Δημήτριος Αλεξόπουλος, «Δίχως νερό, ανθός δε θα βλαστήσει. Τούτο είναι, ότι η σκέψη για τον άνθρωπο».
Φωτεινή Μαστρογιάννη
Όλοι μιλούν για τον υψηλό βαθμό ανεργίας ωστόσο λίγοι αναφέρονται σε όσους έχουν ακόμα εργασία (εάν και οι θέσεις εργασίας θα μειώνονται διαρκώς όπως ανέφερα στο κείμενο μου Τεχνητή Νοημοσύνη και το Τέλος της Εργασίας) και είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σε ένα παρενοχλητικό, κακοποιητικό και τοξικό επαγγελματικό περιβάλλον. Πλανάται, δε, αλλά και καλλιεργείται ένα ενοχικό συναίσθημα σε συνδυασμό με την υποταγή στην κακοποίηση του τύπου “ε, αφού έχεις δουλειά, μην μιλάς καθόλου, δεν βλέπεις που οι άλλοι πεινάνε;”. Το συναίσθημα αυτό βέβαια δεν βασίζεται σε καμία λογική γιατί όσοι εργάζονται παράγουν έργο και δεν τους έχει κάνει χάρη κανένας. Στη χρήση όμως του φόβου ως εργαλείου χειραγώγησης και υποταγής έχω αναφερθεί πολλές φορές.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀναφερόμενος στὴν πίστη, ποὺ ἀποτελεῖ τὴ βάση τῆς ἀγάπης, ἔγραφε:
Η Εκκλησία ενώνει. Έχουμε φτάσει σε σημείο να πιστέψουμε ότι η ανθρώπινη αξία έχει ευτελιστεί από την πολυδιάστατη κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, την καταβαράθρωση των ηθικών αξιών, τα εκφυλιστικά φαινόμενα, την αδιαφορία για το γείτονα. Και έρχονται πολλοί για να τονίσουν μόνο τα λάθη της σημερινής Εκκλησίας. Αναμφιβόλως, στην Εκκλησία υπάρχουν πολλές παθογένειες. Το ζήτημα όμως δεν είναι να βλέπουμε μόνο τα λάθη, αλλά να αναγνωρίζουμε και όλα όσα έχουν προσφέρει άνθρωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.