Ο Φώτης του αθέατου δρόμου
Φυλάω μέσα μου ένα κλάμα για σένα. Φουσκώνει σαν μεγάλο ποτάμι και δεν θέλω να το αφήσω να ξεσπάσει γιατί φοβάμαι την σύσταση του ύδατος που έχει πάρει από τα δικά σου συστατικά και δεν είμαι σίγουρη για το τί συμβαίνει όταν απελευθερωθεί στο περιβάλλον όλο αυτό που ήσουν εσύ. Κοίτα πόσο εύκολα λέω…..”ήσουν” ενώ ο παρατατικός και ο αόριστος δεν υπήρξαν ποτέ οι χρόνοι σου! Εσύ υπήρξες ο ενεστώς που λατρέψαμε και το μέλλον που ελπίσαμε γιατί έτσι είναι πάντα αυτοί που απλώνουν το χαμόγελό τους προστατευτικό δίχτυ κάτω από το σάλτο μορτάλε της πόλης, των ανθρώπων και των καιρών. Ο Φώτης μας…
