Μα εσύ είσαι η Στρατηγίνα της ράτσας μου, η οδηγήτρα του Γένους των Ελλήνων, η Παντάνασσα ψυχή της Ρωμιοσύνης! Πότε με τον ακριβό καμουχά της Αθηνιώτισσας, η ευγενική κι από μεγάλο σόι, πότε παλληκαρού στα τέμπλα της Ρούμελης, σα να ‘σφιξεν η σάρκα σου στα χιόνια της Λιάκουρας, πάνου απ’ το Δαδί, πότε γλυκειά νησιώτισσα, ασπροθαλασσίτισσα, μ’ ένα στεφάνι ανθούς στα καλοχτενισμένα σε ίση χωρίστρα μαλλιά, και πότε αρχόντισσα Κορφιάτισσα με τι χρυσή κορώνα και τα πράσινα μεταξωτά. Πότε πάλι μια νύχτα στ’ όνειρο μου Μακεδονίτισσα με την αψηλή περκεφαλαία από μαύρη προβειά, με τα χρουσά γιορντάνια στ’ όρθιο στήθος, ηλιοκαμένη, ξυπόλυτη, όλο κουρέλια λοήσιμα και πίσου, σε κούνια από σκοινιά και πλατανόφυλλα, κουβαλούσες, ανηφορίζοντας ένα έρημο βουνό, το Γιο σου!
