Πρόλογος: Η θέωσις, ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου. Η ενανθρώπησις του Θεού αιτία της θεώσεως του ανθρώπου. Η συμβολή της Θεοτόκου στην θέωσι του ανθρώπου. Η Εκκλησία, ο χώρος της θεώσεως του ανθρώπου. Η θέωσις δυνατή διά των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Προϋποθέσεις για την θέωσι: α) Η ταπείνωσις β) Η άσκησις γ) Τα άγια Μυστήρια και η προσευχή. Εμπειρίες της θεώσεως. Αποτυχία πολλών ανθρώπων να φθάσουν στην θέωσι: α) Η προσήλωσις στις βιοτικές μέριμνες. β) Ο ηθικισμός. γ) Ο ανθρωποκεντρικός ουμανισμός Συνέπειες της αγωγής της θεώσεως. Συνέπειες της αγωγής που δεν οδηγεί στην θέωσι.
Πολλά, αμέτρητα, είναι όσα γραφήκανε για τον Παπισμό, αλλά λίγα είναι σαν αυτά που έγραψε για το αινιγματικό τούτο σύστημα ο πλέον βαθυστόχαστος κι’ αποκαλυπτικός Ρώσος συγγραφέας Θεόδωρος Ντοστογέφσκη. Τούτο το μοναδικό κείμενο είναι ένα κεφάλαιο μέσα στο βιβλίο του «Τ’ Αδέρφια Καραμάζωφ», κι’ αυτό το κεφάλαιο έχει για επανώγραμμα «Ο Μέγας Ιεροεξεταστής». Ο Ντοστογέφσκης, μ’ όλο που είναι ένα φιλοσοφικό πνεύμα, ωστόσο στον «Μέγαν Ιεροεξεταστή» αισθάνεται και γράφει σαν Ορθόδοξος, που ξέρει καλά ποιος είναι ο αληθινός Χριστός κι’ η διδασκαλία του.
Η προ του Πάσχα περίοδος που διερχόμαστε γεννά ή θα πρέπει να γεννά κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα μέσα μας. Η ωραιότατη και κατανυκτική υμνογραφία αυτής της περιόδου, οι πολλές λατρευτικές ευκαιρίες, η σαρακοστιανή νηστεία θέλουν να μας συγκεντρώσουν. Να σκύψουμε μέσα μας, να προβληματιστούμε, να προβούμε σε έναν αυτοέλεγχο προς ειλικρινή μετάνοια.
