Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, τα εργοστάσια ήταν παγκοσμίως αποκλειστικά ανθυγεινά και εχθρικά για το ανθρώπινο σώμα και πνεύμα. Σκοτεινοί και δύσοσμοι λειτουργικοί χώροι-γούρνες κοπιαστικού ιδρώτα.
Αλλά, το 1933, η νομοθεσία ανάγκασε τα Γερμανικά εργοστάσια, να προσαρμοστούν σε υψηλά πρότυπα υγιεινής και καθαριότητας. Οι εσωτερικοί χώροι, έπρεπε να ανοίξουν στο φυσικό φως. Τα μεγαλύτερα εργοστάσια, έπρεπε να παρέχουν χώρους ξεκούρασης, καφετέριες, αναγνωστήρια, κατάλληλα αποδυτήρια και ακόμη γήπεδα ή πισίνες. Μέσα σε τρία χρόνια, 17.000 καφετέριες είχαν προστεθεί στα εργοστάσια. Επιπλέον, 13.000 εγκαταστάσεις υγιεινής με τρεχούμενο νερό διατέθηκαν στους εργαζομένους, που μέχρι τότε, έπρεπε να αρκεσθούν στις πρωτόγονες τουαλέτες και τα λαβομάνα.
The question whether world peace will ever be possible can only be answered by someone familiar with world history. To be familiar with world history means, however, to know human beings as they have been and always will be. There is a vast difference, which most people will never comprehend, between viewing future history as it will be and viewing it as one might like it to be. Peace is a desire, war is a fact; and history has never paid heed to human desires and ideals.
Για μεγαλύτερη ευκρίνεια και με αγγλικούς υπότιτλους δείτε κατωτέρω – Watch the full movie with english subtitles here:
Directed by: Hans Steinhoff Produced by: Emil Jannings Written by: Harald Bratt and Kurt Heuser Song lyrics: Hans Fritz Beckmann Music: Theo Mackeben Cinematography: Fritz Arno Wagner Edited by: Hans Heinrich and Martha Dübber
«Πρέπει να μάθουν να σέβονται ο ένας τον άλλον και να γίνονται σεβόμενοι πάλι – ο διανοούμενος πρέπει να σεβαστεί το χειρωνάκτη εργάτη και αντίστροφα. Κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλον.» — Adolf Hitler, 1924, γραμμένο στην φυλακή.
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΪΧ
Ήταν κανόνας στην Ευρώπη, ότι ένας εργοδότης είχε τη δυνατότητα της άμεσης απόλυσης περισσοτέρων του ενός εργάτη. Δεν υπήρξε ουδεμία προσφυγή οπουδήποτε για αυτή την άδικη αντιμετώπιση έναντι των εργαζομένων. Αφ’ ετέρου, οι εργοδότες δεν είχαν καμμία προστασία έναντι του ακρωτηριασμού τους απ’ τις απεργίες και τις απαιτήσεις για μη ρεαλιστικές αυξήσεις μισθών.
Ο Αδόλφος Χίτλερ νομοθέτησε δικαιώματα, δίκαια και για τον εργοδότη και για τον εργαζόμενο. Τρεις ρυθμιστικοί οργανισμοί ιδρύθηκαν για να παρέχουν αυτήν την προστασία:
Σύμφωνα με ένα σύντομο ορισμό, ιστορία είναι η μνήμη της ανθρωπότητας. Άλλος ορισμός εκτενέστερος λέει πως ιστορία είναι η επιστημονικά επεξεργασμένη γνώση των γεγονότων που έγιναν στο παρελθόν από τους ανθρώπους και που θεωρούνται αξιομνημόνευτα.Αντικείμενο της ιστορίας είναι οι άνθρωποι, τα έργα τους, η δράση τους, ειδικότερα οι συγκεκριμένες πράξεις των ανθρώπων και όχι ο άνθρωπος ως ιδέα. Το μεμονωμένο άτομο και οι πράξεις του ενδιαφέρουν την ιστορική έρευνα εφόσον έχουν σχέση, άμεση ή έμμεση, με πιο γενικά θέματα και είναι συνάρτηση του τρόπου ζωής ομάδας ανθρώπων μιας ορισμένης εποχής. Η ιστορική έρευνα αναφέρεται βέβαια και σε άλλα γεγονότα, όπως π.χ. στην έκρηξη ενός ηφαιστείου, αλλά μόνο στο μέτρο της σχέσης του ανθρώπου και της αντίδρασής του σε αυτά τα γεγονότα. Αυτονόητο είναι ότι για την ιστορία δεν έχουν αξία όλες οι ανθρώπινες πράξεις. Στο σημείο αυτό βρίσκεται η πρώτη φάση του δύσκολου έργου του ιστορικού, ο οποίος θα πρέπει να αξιολογήσει, να διακρίνει και να απομονώσει τις ομοειδείς ενέργειες του ανθρώπου.