In one of these lonely Orkney Isles There dwelled a maiden fair Her cheeks were red, her eyes were blue She had yellow, curling hair
Which caught the eye and then the heart Of one who could never be A lover of so true a maid Or fair a form as she
Across the lake in Sandwick Dwelled a youth she held most true And ever since her infancy He had watched those eyes so blue
The land runs out into the sea It’s a narrow neck of land Where weird and grim the Standing Stones In a circle there they stand
One boony moonlight Christmas Eve They met at that sad place With her heart in glee and the beams of love Were shining on her face When her lover came and he grasped her hand And what loving words they said They talked of future’s happy days As through the stones they strayed.
They walked toward the lovers’ stone And through it passed their hands They plighted there a constant troth Sealed by love’s steadfast bands He kissed his maid and then he watched her That lonely bridge go o’er. For little, little did he think He wouldn’t see his darling more.
CHORUS
Standing Stones of the Orkney Isles Gazing out to sea Standing Stones of the Orkney Isles Bring my love to me.
He turned his face toward his home That home he did never see And you shall have the story As it was told to me.
When a form upon him sprang With a dagger gleaming bright It pierced his heart and his dying screams Disturbed the silent night.
This maid had nearly reached her home When she was startled by a cry. And she turned to look around her And her love was standing by His hand was pointing to the stars And his eyes gazed at the light. And with a smiling countenance He vanished from her sight.
She quickly turned and home she ran Not a word of this was said, For well she knew at seeing his form That her faithful love was dead. And from that day she pined away, Not a smile seen on her face, And with outstretched arms she went to meet him In a brighter place
CHORUS
Standing Stones of the Orkney Isles Gazing out to sea Standing Stones of the Orkney Isles Bring my love to me.
Wos is des bloß, wo kummt des her neue Zeit, neues Land wo führt des hin?
Wie kann des sein Dass a poar Leut, glauben zu wissen, wos a Land so wü
is des der Sinne einer Demokratie? Dass ana wos sogt und die andern san stü
A Meinung ham, dahinter stehn; den Weg vom Anfang zu Ende gehen; wenn sei muaß ganz allan, do oben stehn A Meinung ham, dahinter stehn;
Heute so, mit felsenfester Meinung, doch wenns ned aufgeht is morgen kana do
doch irgendwann kummt dann der Punkt wo’s am reicht, dann wird’s z’vü dann schauns die an, mit ganz großen Augen wenn ana aufsteht und sagt was er si denkt
A Meinung ham, dahinter stehn; den Weg vom Anfang zu Ende gehen; wenn sei muaß ganz allan, do oben stehn
A Meinung ham, dahinter stehn; Die Welt mit eigenen Augen sehn Ned ollas glauben wos a poar so red’n A Meinung ham, dahinter stehn;
A Meinung ham, dahinter stehn; den Weg vom Anfang zu Ende gehen; wenn sei muaß ganz allan, do oben stehn
A Meinung ham, dahinter stehn; Die Welt mit eigenen Augen sehn Ned ollas glauben wos a poar so red’n
A Meinung ham, dahinter stehn; Die Welt mit eigenen Augen sehn Ned ollas glauben wos a poar so red’n A Meinung ham, dahinter stehn
Ήταν τρελός γι’αυτό και του’πρεπε η δόξα κι αυτοί τον πρόδωσαν με θάνατο φιλί ενός τρελλού πάντα μπροστά τραβάει η λόξα για να φοβούνται και να κρύβονται οι δειλοί
Ήταν τρελός γι’αυτό τον ξέχασαν οι αγύρτες σαν το τσιγάρο του στα χείλη η ζωή από τί φτιάχνονται των προδοτών οι φύτρες και δεν τιμούμε όσους έχουνε φωνή
Τρελό αδέλφι μου,έγινες ντέρτι μου σ’ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου αυτούς στο σβέρκο μου που κάθησαν να διώξω
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου δεν τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του
Ήταν τρελός κι αυτοί χαράμισαν μια σφαίρα γιατί οι δειλοί πάντα τους άοπλους χτυπούν μ’αυτός αθάνατος γυρίζει στον αγέρα γιατί οι αθάνατοι δε φεύγουν πάντα ζουν
Τρελό αδέλφι μου,έγινες ντέρτι μου σ’ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου αυτούς στο σβέρκο μου που κάθησαν να διώξω
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου δεν τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του
Τρελό αδέλφι μου,έγινες ντέρτι μου σ’ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου αυτούς στο σβέρκο μου που κάθησαν να διώξω
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου δεν τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του
