«Τήν κοιλία μου ἀλγῶ, καί τά αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου» (Ἱερεμ. δ’ 19), καί τά μάτια μας δακρύζουν στοχαζόμενοι τήν κατάσταση τῶν ἀδελφῶν μας ἁγιορειτῶν, πού ὄχι μόνον δέν καταδικάζουν καί δέν ἀσχολοῦνται μέ τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τίς κακοδοξίες τοῦ Πατριάρχου, καθώς ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι καί νεώτεροι πνευματέμφοροι Πατέρες διδάσκουν, ἀλλά καί γιά νά δείξουν τήν δουλική ὑποταγή τους σέ αὐτόν, περιτρέχουν στά κελλιά καί τίς σκῆτες, φοβερίζοντας καί ἀπειλώντας τούς πατέρες, πώς θά τούς ἐκδιώξουν, θά τούς τιμωρήσουν, καί ἄλλα ξένα πρός τό μοναχικό μας σχῆμα, γνώριμα ὅμως τῶν αἱρετικῶν.
