Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι οι Εβραίοι δεν επιθυμούσαν για κανέναν λόγο την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αντίθετα, εργάζονταν προς όφελος των Τούρκων, διότι η τουρκοκρατία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για εκμεταλλευτική αισχροκέρδεια σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού.
The following are the words of Adolf Hitler (English translation) from a 1922 speech regarding the influence of Jewish High-Finance in post-WWI Germany and how he, as a Christian, felt it was his moral duty to expose and oppose this force (along with Marxist-Communism and unbridled free market Capitalism) which he obviously believed had brought about the financial, economic, and industrial collapse of Weimar Germany, and had created political and social chaos and despair, as well as, moral and cultural decay in Germany. He believed it was essential to re-instill traditional German Christian values and morals into the society in order to begin correct the problems, as he saw them. He re-affirmed this consistently, from his early days of political activism through to, and including, his years as the Chancellor, in peace-time and in the war years. Whether or not the reader agrees with his beliefs or his analysis, is irrelevant. It was his own analysis of the problems facing his nation, his firm conviction, and obviously was shared by the majority of Germans who elected his party to power. The following excerpts demonstrate how strongly Adolf Hitler felt about the matter, his firm faith in Christ, his moral stance, and the courage of his convictions to act, based upon his faith, from which he was unwavering to the end. When he came to power in 1933, he reaffirmed this in the Proclamation to the German People, a segment of which is also included. Thus, it is not a theory, but a matter of historical record:
Με το ξέσπασμα του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, η μισελληνική στάση των Εβραίων φθάνει στο αποκορύφωμά της. Εβραίοι λειτουργούν σαν κατάσκοποι και προδίδουν τις επαναστατικές κινήσεις, ενώ σε πολλές περιπτώσεις λαμβάνουν μέρος και σε ομαδικές σφαγές. Τον Απρίλιο του 1822, 600 Εβραίοι που αποτελούσαν τμήμα του στρατού του πασά Αβδούλ Αμπούδ, κατέστρεψαν τη Νάουσα και δολοφόνησαν εκατοντάδες κατοίκους της. ‘Έντονη επίσης υπήρξε η συμμετοχή των Εβραίων στην καταστροφή της Χίου, την οποία οι ίδιοι παρασκηνιακά υποκίνησαν, στοχεύοντας να επιδοθούν στην λεηλασία των πλούσιων εργαστηρίων του νησιού. Μαρτυρίες αναφέρουν, ότι το μίσος των Εβραίων κατά του Ελληνικού πληθυσμού ήταν τέτοιο, ώστε όχι απλά φόνευαν, αλλά και διαμέλιζαν τα πτώματα των Ελλήνων. Ανάλογη ήταν η συμπεριφορά των Εβραίων και σε άλλες περιοχές του Ελλαδικού χώρου.
