A TRUE EMPIRE:
Form And Presuppositions Of A United Europe

“Ήμασταν οι πρώτοι που φωνάξαμε ανάμεσα στις μάζες των ανθρώπων τις λέξεις ‘Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφότητα’. Αυτές οι λέξεις έφεραν στις τάξεις μας, χάρη στους πράκτορες μας, ολόκληρες λεγεώνες που κρατούσαν τα πανό μας με ενθουσιασμό! Ο κόσμος συνήθιζε να αντιμετωπίζει τους βασιλιάδες στους θρόνους τους σαν μια πλήρη εκδήλωση της θέλησης του Θεού, εώς ότου εμείς διεισδύσαμε στο μυαλό τους την ιδέα των ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ δικαιωμάτων. Επίσης, τους κλέψαμε τη πίστη τους στο Θεό.” ‘Πρωτόκολλα 1 και 5.

Το ακατασίγαστο μίσος, που επί αιώνες ο Σιωνισμός τρέφει για τον Ελληνισμό, βρήκε την αποκορύφωσή του κατά τη διεξαγωγή της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ελάχιστοι γνωρίζουν, ότι η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, η οποία γκρέμισε τα όνειρα του Ελληνισμού για την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, οφείλεται – σχεδόν εξ’ ολοκλήρου – στις ραδιουργίες των Εβραίων. Ορθότερα δε, κανείς σχεδόν δεν υποψιάζεται ή γνωρίζει ότι η έκβαση της εκστρατείας, ήταν προδιαγεγραμμένη από τον Σιωνισμό. Τα όσα αποκαλυπτικά στοιχεία έπονται, τεκμηριώνουν απόλυτα τον ανωτέρω ισχυρισμό, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα τον υποχθόνιο ρόλο του Εβραίου, του αιώνιου αυτού μισέλληνα.

Αναμφίβολα, ο Ελληνισμός, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, καλείται να αντιμετωπίσει ένα μέτωπο εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με την επιβίωσή του ως ”Εθνους, άπτονται της Εθνικής του Κυριαρχίας, αλλά και της διαφυλάξεως της Εθνικής του υποστάσεως. Μία από τις βασικότερες εξωτερικές επιβουλές, η δυσμενής έκβαση της οποίας συνεπάγεται την πρόκληση μίας νέας Εθνικής τραγωδίας, αναίμακτης αυτή τη φορά αλλά εξ ίσου οδυνηρής με τις προγενέστερες αιματηρές, είναι αυτή η οποία σχετίζεται με το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα.
Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι οι Εβραίοι δεν επιθυμούσαν για κανέναν λόγο την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αντίθετα, εργάζονταν προς όφελος των Τούρκων, διότι η τουρκοκρατία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για εκμεταλλευτική αισχροκέρδεια σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού.

Με το ξέσπασμα του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, η μισελληνική στάση των Εβραίων φθάνει στο αποκορύφωμά της. Εβραίοι λειτουργούν σαν κατάσκοποι και προδίδουν τις επαναστατικές κινήσεις, ενώ σε πολλές περιπτώσεις λαμβάνουν μέρος και σε ομαδικές σφαγές. Τον Απρίλιο του 1822, 600 Εβραίοι που αποτελούσαν τμήμα του στρατού του πασά Αβδούλ Αμπούδ, κατέστρεψαν τη Νάουσα και δολοφόνησαν εκατοντάδες κατοίκους της. ‘Έντονη επίσης υπήρξε η συμμετοχή των Εβραίων στην καταστροφή της Χίου, την οποία οι ίδιοι παρασκηνιακά υποκίνησαν, στοχεύοντας να επιδοθούν στην λεηλασία των πλούσιων εργαστηρίων του νησιού. Μαρτυρίες αναφέρουν, ότι το μίσος των Εβραίων κατά του Ελληνικού πληθυσμού ήταν τέτοιο, ώστε όχι απλά φόνευαν, αλλά και διαμέλιζαν τα πτώματα των Ελλήνων. Ανάλογη ήταν η συμπεριφορά των Εβραίων και σε άλλες περιοχές του Ελλαδικού χώρου.