Στίς 14 Σεπτεμβρίου 1831, λίγες μέρες πρίν τό αἷμα του βάψει τά σκαλοπάτια τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στό Ναύπλιο, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἔγραψε στόν ἐπιστήθιο φίλο του καί μεγάλο εὐεργέτη τῆς Ἑλλάδας, τόν Ἑλβετό Ἰωάννη – Γαβριήλ Eynard, καί τήν ἀκόλουθη προφητική γιά τόν ἑαυτό του φράση: «Ἂς λέγουν καί ἂς γράφουν ὅ,τι θέλουν. Θά ἔλθη ὅμως κάποτε καιρός, ὅτε οἱ ἄνθρωποι κρίνονται ὄχι σύμφωνα μέ ὅσα εἶπον ἢ ἔγραψαν περί τῶν πράξεών των, ἀλλά κατ’ αὐτήν τήν μαρτυρίαν τῶν πράξεών των. Ὑπ’ αὐτῆς τῆς πίστεως ὡς ἀξιώματος δυναμούμενος, ἔζησα μέσα εἰς τόν κόσμον μέχρι τώρα, ὁπότε εὑρίσκομαι εἰς τήν δύσιν τῆς ζωῆς μου, καί ὑπῆρξα πάντοτε εὐχαριστημένος διά τοῦτο. Μοῦ εἶναι ἀδύνατον πλέον νά ἀλλάξω τώρα. Θά συνεχίσω ἐκπληρῶν πάντοτε τό χρέος μου, οὐδόλως φροντίζων περί τοῦ ἑαυτοῦ μου, καί ἂς γίνη ὅ,τι γίνη (1)».
