ᾨδὴ α´. Ἦχος πλ. δ´. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Νεκρῶσαι τὸν ἔξω ἐπιποθῶν καὶ ζωοποιῆσαι νεκρωθὲν τὸ πνευματικόν, πρὸς σὲ μόνην, Ἄχραντε, προστρέχω, τὴν ἀρωγὸν τὴν ἐμήν, καὶ προστάτιδα.
Ἡ κόσμον φωτίσασα τὸν τυφλόν, καὶ τὸν τῆς μορφῆς σου ἐπιτρίψασα καπνιστήν, καὶ τοῦτον οἰκτείρασα δὲ πάλιν, σὺ φώτισόν με, σεμνὴ παναμώμητε.
Φωνῆς σου ἀκούων τῆς φοβερᾶς, οὐχ ὅμως συνῆκεν ὁ ἀμόναχος μοναχός, πλὴν τοῦτον ἐπαίδευσας παιδείᾳ, τοῦ συνιέναι καὶ σῴζεσθαι, Πάναγνε.