Πατήρ Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης: «Η Ρωμηοσύνη Διαφέρει Απο Τους Άλλους Πολιτισμούς, Γιατί Έχει Τον Ηρωισμό ΚαΙ Την Αγιωσύνη, Δηλαδὴ Το Ρωμαίϊκο Φιλότιμο Το Οποίο Δεν Υπάρχει Στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό»…! (Photo)

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΡΩΜΑΝΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

[Ἡ εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου «Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη»] τοῦ πατρός Ἰωάννου Ρωμανίδου 

Κατά παράκληση φίλων ἑτοίμασα γιά ἐκτύπωση αὐτό τό δοκίμιο χάρη ἐκείνων πού συγκινοῦνται μέ τήν Ρωμηοσύνη μας, παρ’ ὅλη τήν ὀργανωμένη καί ἔντονη πλύση ἐγκεφάλου πού δεχόμαστε γιά νά τήν ἐγκαταλείψουμε καά νά τήν ἀντικαταστήσουμε μέ τόν Γραικισμό, τόν ὁποῖο προσπαθοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι νά μᾶς ἐπιβάλλουν ἀπό τόν 9ο αἰώνα καί οἱ Ρῶσοι μετά τήν Ἅλωση, ὅπως περιγράφουμε σέ αὐτό τό δοκίμιο.

Αὐτό τό πόνημα εἶναι περίληψη τῶν ὅσων διδάσκω περί τῶν ἱστορικῶν καί ἰδεολογικῶν πλαισίων καί θεμελίων τῆς ρωμαίϊκης ὑπόστασης τοῦ Γένους.

Ὁ ἀναγνώστης θά διαπιστώσει ὅτι πολλά ἀπά τά ἐκτιθέμενα ἐδῶ, ἑρμηνευτικά ἀλλά καί ἱστορικά, ἀπουσιάζουν ἀπά τά ἐν χρήσει ἐνχειρίδια τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων τῆς Ἑλλάδας ὅπως…

καί ἀπό τήν ἐπίσημη ἐμφάνηση τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτά τά ἑρμηνευτικά καί ἱστορικά στοιχεῖα ὅπως ἐμφανίζονται στήν Ἑλλάδα εἶναι πιστή παραλλαγή τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς καί ἀμερικανικῆς περί αὐτῶν τῶν θεμάτων, ἐπιστήμης.

Τά περισσότερα γεγονότα πού ἀναφέρονται σέ αὐτό τό δοκίμιο, σάν γεγονότα δέν δημοσιεύονται γιά πρώτη φορά. Ἔχουν σχεδόν ὅλα δημοσιευθεῖ καί ὑπάρχουν διάσπαρτα σέ παλαιά καί νέα βιβλία, ξένα καί ἑλληνικά.

Ἡ προσφορά αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι ἡ ρωμαίϊκη σύνθεση καί ἑρμηνεία τῶν ὡς ἐπί τό πλεῖστον γνωστῶν στοιχείων.

Ἀκριβῶς σέ τοῦτο τό σημεῖο αὐτή ἡ μελέτη εἶναι ἀντίθεση καί διαμαρτυρία κατά τῆς εὐρωπαϊκῆς, ρωσικῆς, καί ἀμερικανικῆς σύνθεσης καί ἑρμηνείας, στήν ὁποία ὑποδουλώθηκε ἡ Ρωμηοσύνη μέσω τοῦ Νεογραικισμοῦ πού ἐπικρατεῖ στήν Ἑλλάδα.

Μέ Γραικισμό καί Νεογραικισμό ἐννοοῦμε ὄχι τόν Νεοελληνισμό, ἀλλά μόνο τό μή ρωμαίϊκο μέρος τοῦ Νεοελληνισμοῦ.

Ὁ Νεοογραικισμός ὅπως καί ὁ πρίν τήν Ἅλωση Γραικισμός εἶναι ἀπό τήν φύση τους δουλεία χειρότερη τῆς Φραγκοκρατίας καί Τουρκοκρατίας.

Ἡ Φραγκοκρατία καί ἡ Τουρκοκρατία ἦταν ὑποδουλώσεις τοῦ σώματος.

Ὁ Γραικισμός καί Νεογραικισμός εἶναι ὑποδουλώσεις τοῦ πνεύματος.

Οἱ Ρωμηοί τῆς Φραγκοκρατίας καί τῆς Τουρκοκρατίας εἶναι ὅσοι δέν ἀκολούθησαν τό παράδειγμα ἐκείνων πού φράγκεψαν καί τούρκεψαν.

Οἱ σημερινοί ἐναπομείναντες Ρωμηοί ἀσφαλῶς δέν τουρκεύουν, ἀλλ’ οὔτε φραγκεύουν οὔτε γραικεύουν.

Ὅπως οἱ Γραικοί πρίν τήν Ἅλωση εἶναι ἐκεῖνοι πού φράγκευσαν, ἔτσι καί οἱ Νεογραικοί γραίκεψαν καί ἔγιναν οἱ σημερινοί Γραικύλοι τῶν Εὐρωπαίων καί Ρώσων καί τώρα τῶν Ἀμερικάνων ἐξαδέλφων τῶν Εὐρωπαίων.

Τό γραικεύω εἶναι σχεδόν ἴδιο μέ τό φραγκεύω.

Σημαίνει σήμερα ἀμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδή γίνομαι πνευματικός δοῦλος τῶν ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης.

Ὁ Ρωμηός γνωρίζει σαφῶς ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ συμμαχίας καί δουλείας. Γίνεται σύμμαχος μέ ὁποιονδήποτε, ἐφ’ ὅσον συμφέρει στό Ἔθνος, ἀλλά ποτέ δοῦλος τῶν συμμάχων.

Ὁ Γραικύλος ὅμως, νομίζει ὅτι συμμαχία σημαίνει πνευματική δουλεία, δηλαδή συγχώνευση πολιτισμῶν καί σύγχυση ἰδεολογιῶν. Ὁ Γραικύλος δέν γίνεται μόνο σύμμαχος, ἀλλά γίνεται καί θέλει νά γίνει ἕνα πράγμα μέ τόν σύμμαχο. Νομίζει ὅτι συμμαχία εἶναι τό νά προσφέρεται γιά ἔρωτα σάν δούλη πρός κύριο γιά νά ἀποκτήσει ἰσχυρό προστάτη, ὁ ὁποῖος θά σώσει τήν Ἑλλαδίτσα του. Ὁ Νεογραικίλος, εἶναι συνεχιστής τῆς παράδοσης τῶν Γραικύλων πρίν τήν Ἅλωση, οἱ ὁποῖοι μᾶς κήρυτταν τήν ἀνάγκη τῆς φράγκευσης τοῦ πνεύματος, γιά νά σωθοῦμε ἀπό τήν δουλεία τοῦ σώματος.

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Γραικύλος φοβᾶται καί ἄρα οὔτε εἶναι οὔτε μπορεῖ νά εἶναι Ρωμηός, ἐφ’ ὅσον φοβᾶται τήν πνευματική ἀνεξαρτησία καί ἐλευθερία. Θέλει ἐλευθερία τοῦ σώματος μόνο. Καί γι’ αὐτό, δέν μπορεῖ καν νά φανταστεῖ ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη ὄχι μόνο δέν ὑποδουλώνεται πνευματικά, ἀλλά εἶναι μέσα στόν κόσμο ἡγετική πολιτιστική δύναμη. Πῶς μπορεῖ ὁ Γραικύλος νά ἔχει αἰσθήματα καί πεποίθηση ἡγέτη, ὅταν εἶναι δοῦλος;

Ὁ Ρωμηός ἔχει ἡγετικά αἰσθήματα ἀπό τήν Ρωμηοσύνη του.

Ὁ Γραικύλος τόν ἡγέτη κάμνει μόνο μέσα στήν Ἑλλαδίτσα του, ἀφοῦ τά ἡγετικά του αἰσθήματα καί τήν πολιτική του δύναμη ἀντλεῖ ἀπό πηγή ἔξω τῆς Ρωμηοσύνης καί ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας του.

Ὁ Ρωμηός, εἶναι ἀπό τήν Ρωμηοσύνη του ἀετός. Οἱ Ρωμηοί, εἶναι μεταξύ τους ἀετοί καί πρός τούς ξένους ἀετοί.

Ὁ Γραικύλος κάμνει τό λιοντάρι στούς Ρωμηούς μέ τήν βοήθεια τῶν ξένων, ἀλλά εἶναι φρόνιμο ποντικάκι στούς ξένους.

Δέν ἐνδιαφέρει τόν Ρωμηό τί λένε οἱ ξένοι γι’ αὐτόν, γιατί τά κριτήριά του εἶναι ρωμαίϊκα.

Ὁ Γραικός, ἀγωνίζεται νά βρεθεῖ σέ θέση νά διατυμπανίζει τί καλά λένε οἱ ξένοι γι’ αὐτόν, γιά νά ἀποδείξει τήν ἀξία του, γιατί τά κριτήριά του δέν εἶναι ρωμαίϊκα, ἀλλά εὐρωπαϊκά, ρωσικά καί ἀμερικανικά.

Ὁ Ρωμηός, εἶναι σκληρός καί ἐλεύθερος καί ποτέ ἀφελής. Καί ὅταν τό σῶμα του ἢ τά συμφέροντά του σκλαβωθοῦν, κάμνει ἑλιγμούς καί ὑποκρίνεται ἀνάλογα μέ τίς περιστάσεις, γιά νά παραμείνει μέ τήν εὐφυία του ὅσο τό δυνατόν περισσότερο ἐλεύθερη ἡ Ρωμηοσύνη του. Μέ περηφάνεια τόν Καραγκιόζη κάμνει καί πάντοτε ἀδούλωτος ἀετός τῆς Ρωμηοσύνης παραμένει.

Ὁ Νεογραικισμός ἀρκετά ζημίωσε τό Ρωμαίϊκο μέ τή λεγόμενη ξενομανία του, ἡ ὁποία εἶναι στήν πραγματικότητα δουλοπρέπεια στά ἀφεντικά του.

Ἀκριβῶς ἐπειδή οἱ Νεογραικοί εἶναι χωρισμένοι μεταξύ τῶν ἀφεντικῶν τους, συμπεριφέρονται ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλον Γραικύλο ὅπως τά ἀφεντικά τους. Οἱ Γραικύλοι τῶν Ρώσων, φέρονται πρός τούς Γραικύλους τῶν Ἀμερικάνων ὅπως οἱ Ρῶσοι φέρονται πρός τούς Ἀμερικάνους καί ἀντιστρόφως. Τό ἴδιο κάμνουν οἱ Γραικύλοι τῶν Φραντσέζων, Ἄγγλων, Γερμανῶν, κ.λ.π.

Γι’ αὐτό, παρατηρεῖται τό περίεργο φαινόμενο νά ἐρωτεύεται ὁ Γραικύλος τόν Ρῶσο φίλο του καί νά μισεῖ τόν Γραικύλο τῶν Ἀμερικάνων καί ἀντίστροφα.

Τό παράδοξο εἶναι, ὅτι ἕκαστος θεωρεῖ τόν ἄλλο Γραικύλο ἐχθρό καί προδότη τοῦ Ἔθνους.

Ἐξ ἀπόψεως ὅμως Ρωμηοσύνης οἱ Γραικύλοι εἶναι ὅλοι προδότες.

Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι ὁ Ρωμηός ἀποφεύγει τίς συμμαχίες. Ὄχι. Ὀνειροπόλος καί ἀφελής δέν εἶναι. Ἀλλά ποτέ δέν γίνεται πνευματικά ἢ σωματικά δοῦλος τοῦ συμμάχου. Γίνεται σύμμαχος πιστός στά συμφωνημένα ἀλλά ἰδεολογικά καί πνευματικά ἀδέσμευτος.

Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει πάλι ὅτι δέχεται μόνο τά ρωμαίϊκα καί τίποτα τό ξένο. Δέχεται ὁτιδήποτε τό καλό καί τό κάμνει ρωμαίϊκο. Ὅπως γίνεται σύμμαχος μέ ὅποιο συμφέρει ἐθνικά, κατά τόν ἴδιο τρόπο ἀποκτᾶ ὅλα ὅσα χρειάζονται ἀπό τή σοφία τῶν ἐπιστημόνων τοῦ κόσμου, ἀλλά τά προσαρμόζει στόν ρωμαίϊκο πολιτισμό του. Ποτέ δέν συγχέει τίς θετικές ἐπιστῆμες μέ τόν πολιτισμό, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι καί ὁ βάρβαρος μπορεῖ νά ἔχει ἢ νά ἀποκτήσει καί νά προαγάγει τίς θετικές ἐπιστῆμες, γιά νά χρησιμοποιήσει αὐτές στήν ὑποδούλωση καί καταστροφή τῶν ἀνθρώπων.

Γι’ αὐτό, ὁ Ρωμηός γνωρίζει ὅτι εἶναι πνευματικά ἡγέτης καί σέ αὐτούς πού εἶναι ὡς τεχνοκράτες καί ὡς οἰκονομική δύναμη, ἡγέτες.

Ἀλλά οἱ Νεογραικοί, ἔχουν τόσο πολύ συνηθίσει νά συγχέουν τό τεχνοκρατικό καί τό οἰκονομικό στοιχεῖο μέ τήν πνευματική ἡγεσία, ὥστε δέν ἀντιλαμβάνονται πλέον τό γεγονός, ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι σήμερα πολιτιστικός ἡγέτης ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐκτός τῆς Ἑλλαδίτσας τους.

Ὁ Γραικύλος, νομίζει ὅτι τέτοια ἡγεσία εἶχαν μόνο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καί φαντάζεται τόν ἑαυτό του ὡς τόν φύλακα τῶν ἐρειπίων τους. Θεωρεῖ συνεχιστές καί ἡγέτες τοῦ πολιτιστικοῦ ἔργου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων τούς Εὐρωπαίους. Δέν εἶναι σέ θέση νά καταλάβει ὅτι μόνο ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι συνεχιστής καί ἡγέτης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Γι’ αὐτό, ὁ Γραικύλος εἶναι ὁ κύριος συντελεστής στήν καλλιέργεια τοῦ δουλοπρεποῦς φρονήματος τοῦ νεογραικικοῦ πνεύματος στήν Ἑλλάδα. Ὁ Γραικύλος, ἔχει ἐμπιστοσύνη στά ξένα ἀφεντικά του.

Ναί μέν ὁ Ρωμηός ἔχει ἀπόλυτη πεποίθηση στήν Ρωμηοσύνη του, ἀλλά οὔτε φανατικός οὔτε μισαλλόδος εἶναι καί οὔτε ἔχει καμία ξενοφοβία. Ἀντίθετα, ἀγαπᾶ τούς ξένους ὄχι ὅμως μέ ἀφέλεια.

Τοῦτο διότι γνωρίζει ὅτι ὁ Θεός ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅλες τίς φυλές καί ὅλα τά ἔθνη χωρίς διάκριση καί χωρίς προτίμηση. Ὁ Ρωμηός γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν ἀλήθεια καί εἶναι ἡ ὕψιστη μορφή τῶν πολιτισμῶν. Ἀλλά κατανοεῖ ἄριστα τό γεγονός ὅτι ὁ Θεός ἀγαπᾶ τόν Ρωμηό, ὄχι ὅμως περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους. Ὁ Θεός ἀγαπᾶ τόν κάτοχο τῆς ἀλήθειας ἀλλ’ τό ἴδιο ἀγαπᾶ τόν κήρυκα τοῦ ψέματος. Ἀγαπᾶ τόν ἅγιο, ἀλλ’ ἀγαπᾶ τό ἴδιο ἀκόμη καί τόν διάβολο.

Γι’ αὐτό, ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι αὐτοπεποίθηση, ταπεινοφροσύνη, καί φιλότιμο καί ὄχι κίβδηλος αὐτοπεποίθηση, ἰταμότητα καί ἐγωισμός. Ὁ ἡρωισμός τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἀληθινή καί διαρκῆς κατάσταση τοῦ πνεύματος καί ὄχι ἀγριότητα, βαρβαρότητα καί ἁρπακτικότητα.

Οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τῶν ἁγίων.

Ἡ Ρωμηοσύνη, διαφέρει ἀπό τούς ἄλλους πολιτισμούς, γιατί ἔχει τό ἴδιο θεμέλιο γιά τόν ἡρωισμό της ὅπως καί γιά τήν ἁγιωσύνη της, δηλαδή τό ρωμαίϊκο φιλότιμο τό ὁποῖο δέν ὑπάρχει στόν εὐρωπαϊκό πολιτισμό. Παρόλα αὐτά, οἱ Γραικύλοι ἀπό τό 1821 μέχρι σήμερα, προπαγανδίζουν ὅτι πρέπει νά ἐγκαταλείψουμε τήν Ρωμηοσύνη καί νά γίνουμε Εὐρωπαῖοι, γιατί δῆθεν ὁ εὐρωπαϊκός πολιτισμός εἶναι ἀνώτερος ἀπό τήν Ρωμηοσύνη.

Τό δοκίμιο τοῦτο δέν προσπαθεῖ νά ἀποδείξει τίποτα. Ἡ Ρωμηοσύνη δέν ἀποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δέν χρειάζεται ἀπολογητές. Εἶναι ἁπλά αὐτό πού εἶναι. Τό δέχεται κανείς ἢ τό ἀπορρίπτει. Γι’ αὐτό, τά παιδιά τῶν Ρωμηῶν ἢ παρέμεναν πιστοί καί σκληροί Ρωμηοί ἢ φράγκευαν ἢ τούρκευαν.

Καί σήμερα, ἄλλοι παραμένουν Ρωμηοί, ἄλλοι ὅμως ἀμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, ἀγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν.

Στό παρελθόν οἱ Ρωμηοί εἶχαν τήν ἡγεσία καί ἦταν ὀργανωμένοι μέ ρωμαίϊκη ἐπιστήμη καί παιδεία καί ἐπικρατοῦσαν στό Ρωμαίϊκο.

Μέ τήν ἵδρυση τῆς Ἑλλαδίτσας τῶν ἑλλαδιτσιστῶν, ὅμως οἱ Ρωμηοί ἐκτοπίστηκαν ἀπό τήν ἐξουσία καί ἀνέλαβαν αὐτήν οἱ Γραικύλοι τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καί ἵδρυσαν τόν Νεογραικισμό μέ ἐπίσημο πρόγραμμα νά μήν εἴμαστε πλέον Ρωμηοί ἀλλά τά ταπεινά καί φρόνημα γραικύλα παιδιά τῶν Εὐρωπαίων καί Ρώσων.

Ὄχι μόνο ἔγινε αὐτό ἀλλά οὔτε προσπάθησαν οἱ Νεογραικύλοι νά τό ἀποφύγουν. Ἤσαν ὑπερήφανοι γιά τήν ὑποδούλωσή τους στόν πολιτισμό τῶν Εὐρωπαίων καί Ρώσων καί τήν διατυμπάνιζαν σέ ὅλες τίς πολιτιστικές τους ἐκδηλώσεις, τήν μουσική, τούς χορούς, τήν ἀρχιτεκτονική, τίς ἐνδυμασίες κ.λ.π.

Τά πρῶτα κόμματα τῆς “ἐλεύθερης” Ἑλλάδας δέν ἦταν τό φραντσέζικο κόμμα, τό ἀγγλικό κόμμα καί τό ρωσικό κόμμα;

Καί μέχρι σήμερα πού τά ὑπουργεῖα παιδείας καί ἐξωτερικῶν ἀποτελοῦν μέρος τῆς κομματικῆς πολιτικῆς, δέν συνεχίζεται ἡ ἴδια κατάσταση;

Ἡ παιδεία καί ἡ ἐξωτερική πολιτική πρέπει νά εἶναι τό ἴδιο γιά ὅλους τούς Ρωμηούς καί ἔξω ἀπό κομματικές διαμάχες. Αὐτό ὅμως μπορεῖ νά γίνει μόνο ὅταν ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἑλλάδας ποὺ ἔχει σχέση μέ θέματα πολιτισμοῦ ξαναβρεῖ τά ρωμαίϊκα κριτήρια καί μέ βάση αὐτά ξαναδημιουργήσει ἢ ἀναστήσει τήν ἀδέσμευτη ἀπό τίς περί Ρωμηοσύνης πλαστογραφίες τῶν ξένων, ἐπιστήμη.

Μπρός στό μέγεθος τοῦ προκειμένου θέματος αὐτό τό βιβλίο εἶναι μία προσπάθεια ὄχι λύσης ἀλλ’ ἁπλά ἀποκάλυψης σημαντικῶν προβλημάτων ἢ θεμάτων τά ὁποία ἐμποδίζουν στήν ἀνάπτυξη μίας ρωμαίϊκης θεώρησης τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας τοῦ Γένους.

Οὐσιαστικά, τό πόνημα τοῦτο εἶναι προσκλητήριο στούς Ρωμηούς καί τές Ρωμαίγισσες (ὅπως τίς ὀνομάζει ὁ Μακρυγιάννης) νά ἀναλάβουν τόν ἐπιστημονικό ἀγώνα, νά ἀναστήσουν τήν Ρωμηοσύνη ἀπό τόν ἐπιστημονικό θάνατο, τόν ὁποῖο ἐπεξεργάστηκαν γι’ αὐτήν 1) οἱ Φράγκοι ἀπό τόν 9ο αἰώνα, 2) οἱ Ρῶσοι μετά τήν Ἅλωση, 3) οἱ Γραικοί πρίν τὴν Ἅλωση καὶ 4) οἱ Νεογραικοί τῆς δούλης στούς Εὐρωπαίους καί Ρώσους Ἑλλαδίτσας τοῦ 19ου αἰώνα, οἱ ὁποῖοι μετέτρεψαν τήν ρωμαίϊκη Ἐπανάσταση τοῦ 1821 σέ ἥττα τῆς Ρωμηοσύνης καί θρίαμβο τοῦ Γραικισμοῦ τοῦ Καρλομάγνου καί τοῦ Νεογραικισμοῦ τῶν “Φιλελλήνων” τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

Τά χρώματα τοῦ ἐξώφυλλου, εἶναι τά χρώματα τῆς Ρωμηοσύνης πού διασώζονται μέχρι σήμερα στά λάβαρα τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καί Ἱεροσολύμων.

Ὁ χρυσός ἀετός, εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη τῶν ρωμαίϊκων τραγουδιῶν καί ἡ καρδιά τοῦ ἀετοῦ εἶναι ὁ χρυσός σταυρός.

Ἡ σημαία τῆς Ρωμηοσύνης, εἶναι ὁ χρυσός σταυρός ἐπάνω σέ κόκκινο πανί.

Κάποτε, οἱ Ρωμαίϊσσες ἔβαφαν τά μαλλιά τους κόκκινα καί φοροῦσαν φουστάνια μέ τά ἐθνικά αὐτά χρώματα.

Γιά τούς Ρωμηούς τά ἐθνικά χρώματα καί σύμβολα δέν εἶναι συζητήσιμα. Εἶναι ρωμαίϊκα.

Οἱ Γραικύλοι ποτέ δέν θά τά ἐπαναφέρουν χωρίς τήν ἄδεια τῶν ἀφεντικῶν τους.

Ὁ Ρωμηός ἀφεντάδες δέν ἔχει καί θά τά ἐπαναφέρει μαζί μέ τό προγονικό τοῦ Γένους σύνθημα:

« Ἡ Ρωμανία Νικᾶ! »

Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

14 Σεπτεμβρίου 1974

Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης

Μεταφορά πρός τή δημοτική ἀπό τόν Δ. Ν. Λόγγου

Πηγή

Leave a Reply