Δρ. Γιόζεφ Γκαίμπελς: Αντίσταση Με Κάθε Τίμημα…! (Photo)

Joseph_Goebbels

Αντίσταση Με Κάθε Τίμημα

 

Το κατωτέρω κείμενο, είναι το τελευταίο άρθρο του Joseph Goebbels στο Das Reich. Δύο εβδομάδες αργότερα, ήταν νεκρός. Παρά την απέλπιδα κατάσταση του πολέμου, προσπαθεί να πείσει και να εμψυχώσει τους Γερμανούς, να συνεχίσουν να πολεμούν μέχρις εσχάτων. Καθώς το σύστημα διανομής είχε καταρρεύσει την ώρα που γράφοταν αυτή η δημοσίευση (η Ρωσική στρατιά ήδη επετίθετο στο Βερολίνο), λίγοι μόνο άνθρωποι διάβασαν το τελικό δοκίμιό του.

 

του Joseph Goebbels

Ο πόλεμος έχει φθάσει σε ένα στάδιο, όπου μόνο οι πλήρεις προσπάθειες του έθνους και κάθε ατόμου μπορούν να μας σώσουν. Η υπεράσπιση της ελευθερίας μας δεν εξαρτάται πλέον από τον στρατό, που πολεμά στο μέτωπο. Κάθε πολίτης, κάθε άνδρας και γυναίκα, αγόρι και κορίτσι, πρέπει να πολεμήσει με απαράμιλλο φανατισμό. Ο εχθρός περιμένει, ότι μόλις τα τανκ του διασπάσουν τις γραμμές μας, θα συναντήσουν μηδενική αντίσταση. Πιστεύει πως θα είμαστε τόσο σαστισμένοι από την υλική υπεροχή του, που θα αφήσουμε τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους, χωρίς να μας νοιάζει τι τροπή θα έχουν. Πρέπει να διαψεύσουμε τις ελπίδες του εχθρού. Κανένα χωριό και καμμία πόλη δεν πρέπει να ενδώσει στον εχθρό. Ο εχθρός είναι δυνατός, αλλά όχι αρκετά δυνατός για να κρατήσει όλη την επικράτεια του Ράιχ χωρίς την δική μας βοήθεια. Αν μας πείσει να παραδοθούμε, θα περάσει εύκολα μαζί μας. Ο εχθρός έχει λεηλατήσει τις πόλεις και τις επαρχίες μας με τον χειρότερο και φρικτότερο βομβιστικό τρόμο. Όσο εμείς είμαστε αποφασισμένοι να αντισταθούμε με κάθε κόστος, δεν μπορούμε να νικηθούμε, και για μας το να μην νικηθούμε σημαίνει να είμαστε νικητές.

Αυτός ο πόλεμος εθνών, απαιτεί μεγάλες θυσίες. Κι όμως, αυτές οι θυσίες δεν μπορούν να συγκριθούν με όσες θα αναγκαζόμασταν να κάνουμε αν χάσουμε. Φσυικά, ο εχθρός θέλει να καταστήσει την μάχη του ενάντια στο Ράιχ όσο πιο εύκολη και ασφαλή γίνεται, και ελπίζει να μειώσει το ηθικό μας με μια δελεαστική αναταραχή. Αυτό είναι δηλητήριο για τις αδύναμες ψυχές. Όποιος ξεγελιέται από κάτι τέτοιο, αποδεικνύει πως δεν έχει διδαχτεί τίποτα από τον πόλεμο. Το βρίσκει δυνατό να πάρει τον εύκολο δρόμο, τη στιγμή που μόνο το δύσκολο μονοπάτι οδηγεί στην ελευθερία. Είναι οι ίδιες διστακτικές ψυχές, που δεν έχουν καθόλου την αίσθηση της εθνικής τιμής, και δεν τους προκαλεί καμμία σκέψη το να ζουν υπό τις λέσχες των Αγγλο-Αμερικανών Εβραίων τραπεζιτών, και να δέχονται ελεημοσύνη από τα χέρια τους. Με άλλα λόγια, είναι τα σκουπίδια του έθνους μας, που αν μη τι άλλο, δίνουν στον εχθρό μία παντελώς λανθασμένη ιδέα για αυτόν τον λαό. Μπορεί να δει κανείς πώς οι αγγλικές και αμερικανικές εφημερίδες διασκεδάζουν μαζί τους, περιγελώντας και καταφρονώντας τους, και συγκρίνοντάς τους με ένα γενναίο έθνος που πολεμά για τη ζωή του. Αυτό το έθνος, που έχει επιδείξει ηρωισμό και ακόμα περισσότερο ηρωισμό, έχει μόνο μια επιθυμία καθώς διαβάζει αυτήν την αφήγηση: να τους σκοτώσει. Δεν αξίζουν τίποτα άλλο. Και δεν μπορεί κανείς ούτε καν να ισχυριστεί πως δεν ξέρουν τι κάνουν. Πρέπει να το ξέρουν, καθώς τους έχει γίνει πολλές φορές γνωστό, ακόμη κι από τον εχθρό, αν δεν θέλουν να πιστέψουν εμάς.

Εν μέσω χιλιάδων μαχών, κακουχιών και ηττών, ο λαός μας στέκεται ακατάβλητος. Οι καρδιές μας φουσκώνουν από περηφάνια όταν ακούμε από τον εχθρό, τον άγριο φανατισμό που συναντά, πώς πατέρες, μητέρες, ακόμα και παιδιά συγκεντρώνονται για να αντισταθούν στους εισβολείς, πώς αγόρια και κορίτσια ρίχνουν χειροβομβίδες και νάρκες ή πυροβολούν από τα παράθυρα των υπογείων, χωρίς να λογαριάζουν τον κίνδυνο. Αναγκάζουν τον εχθρό να τους υποβάλει τα σέβη του. Δεσμεύουν τις δυνάμεις του. Τον αναγκάζουν να χρησιμοποιήσει τις εφεδρείες του για να κρατήσει μια επαναστατημένη πόλη ή χωριό, που φλέγεται από εθνικό φανατισμό, καθυστερώντας με αυτόν τον τρόπο την προέλασή του έως ότου μία νέα αμυντική γραμμή στηθεί, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα. Είναι μία ανόητη μεταστροφή των γεγονότων το να ισχυριστεί κανείς ότι πολεμούν σε απόγνωση. Οι επιθέσεις του εχθρού, είναι πιο ριψοκίνδυνες από τις μεθόδους που χρησιμοποιούμε εμείς για να αντισταθούμε. Αυτές έχουν συμπαγή υποδομή, που σύντομα θα κάνει τον αντίκτυπό τους γνωστό στην εξέλιξη του πολέμου. Ένα έθνος που υπεράσπισε την ελευθερία του με όλους τους πόρους και τους τρόπους του δεν έχει ποτέ νικηθεί ακόμα. Συχνά, ωστόσο, εκείνοι που ενδίδουν λόγω απόγνωσης έχουν νικηθεί.

Ολόκληρη η πολεμική μας προσπάθεια, χρειάζεται επαναστατικές αλλαγές. Οι παλιοί κανόνες του πολέμου, είναι παρωχημένοι, και δεν έχουν απολύτως καμμία χρησιμότητα στην παρούσα κατάσταση. Αυτή είναι η εποχή των πολέμων μεταξύ εθνών. Όταν ολόκληροι λαοί απειλούνται, ολόκληροι λαοί πρέπει να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους. Ο εχθρός δεν θέλει να πάρει μια διοικητική επαρχία από εμάς ή να μας απωθήσει πίσω σε πιο επιθυμητά στρατηγικά σύνορα – θέλει να κόψει τις κεντρικές αρτηρίες μας, καταστρέφοντας τα ορυχεία και τα εργοστάσιά μας, καταστρέφοντας την εθνική μας υπόσταση. Αν επιτύχει, η Γερμανία, θα μετατραπεί σε νεκροταφείο. Ο λαός μας, θα λιμοκτονεί και θα αφανιστεί, ξέχωρα από τα εκατομμύρια που θα εκτοπιστούν στη Σιβηρία ως σκλάβοι εργασίας. Σε μια τέτοια κατάσταση, κάθε μέσο δικαιώνεται Είμαστε σε κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης – δεν είναι ώρα να ρωτά κανείς τι πρέπει να γίνεται συνήθως! Ανησυχεί μήπως ο εχθρός για κάτι τέτοιο; Πού επιτρέπει η διεθνής νομοθεσία δεκάδες χιλιάδες Γερμανίδων γυναικών να βασανίζονται και να βιάζονται στην Ανατολή, ή δεκάδες χιλιάδες Γερμανόπουλων να έχουν δολοφονηθεί με άνανδρο και φρικτό τρόπο, ή πολλοί να έχουν πέσει θύματα του βάρβαρου βομβαρδιστικού τρόμου του εχθρού; Όλες οι συνήθεις ιδέες περί πολέμου, έχουν από καιρό εγκαταλειφθεί από τον εχθρό. Μόνο εμείς, οι ευγενούς φύσης Γερμανοί, επιμένουμε να τις κρατάμε με το λανθασμένο σκεπτικό, ότι θα μπορούσαμε ίσως με τον τρόπο αυτόν να λογικεύσουμε τον εχθρό.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν το αντίστροφο. Οι εχθροί μας είναι αρκετά θρασείς, ώστε να μας αποκαλούν βάρβαρους και εγκληματίες πολέμου, επειδή σε κάποια μέρη προβάλλουμε σκληρή αντίσταση, με όσα μέσα έχουμε διαθέσιμα. Μόλις πρόσφατα, Βρετανοί πιλότοι βομβαρδιστικών που καταρρίφθηκαν, τα αεροπλάνα τους αφότου επετέλεσαν το καταστρεπτικό τους έργο, δέχθηκαν επίθεση από άνδρες και γυναίκες στο Βερολίνο, οι οποίοι αφού τα σπίτια τους είχαν καταστραφεί, προσπαθούσαν να διασώσουν τις περιουσίες τους και να ξεθάψουν από τα συντρίμμια τις σωρούς των γονιών και των παιδιών τους. Η αντίδρασή τους ήταν εύλογη, κι όμως οι Γερμανοί φρουροί τους προστάτευσαν με τα όπλα τους. Τι θα συνέβαινε σε έναν αιχμάλωτο Γερμανό πιλότο, αν περνούσε μέσα από μια φλεγόμενη Μόσχα; Το να κάνει κανείς την ερώτηση, είναι σαν να απαντά. Η ιπποτική συμπεριφορά δεν θα καταφέρει πολλά σε αυτόν τον πόλεμο. Ο Γερμανός ονειροπόλος, πρέπει να ξυπνήσει αν δεν θέλει να χάσει την ελευθερία του και τη ζωή του. Πόσο θα περιμένει πριν κάνει ό,τι είναι αναγκαίο; Θα περιμένει μέχρις ότου κάνουν την εμφάνισή τους οι αφίσες των μπολσεβίκων, καλώντας όλους όσοι είναι μεταξύ δεκατεσσάρων και πενήντα να εμφανιστούν σε ένα συγκεκριμένο σημείο, με ρουχισμό και τροφή δύο εβδομάδων, με σκοπό να μεταφερθούν στη Σιβηρία; Ή μέχρις ότου οι αγγλο-αμερικανικές δυνάμεις κατοχής, αφανίσουν τον λαό μας λόγω λιμοκτονίας και τυφοειδούς πυρετού;

Είναι αυτό υπερβολή; Όχι, βέβαια! Είναι πλέον η ζοφερή πραγματικότητα στις κατεχόμενες περιοχές της Ανατολής και της Δύσης. Μόνο μερικές ρομαντικές ψυχές, αρνούνται να το δουν. Έχουν χτίσει έναν κόσμο ψευδαισθήσεων, και δεν θέλουν να πιστέψουν την σκληρή πραγματικότητα και να συναγάγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα. Πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Κάποτε είχε πει κάποιος, πως δεν ήξερε ποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να ξυλοκοπηθούν μέχρι θανάτου, μα πως ήξερε ότι οι Γερμανοί πρέπει να ξυλοκοπηθούν «μέχρι ζωής». Τι είδους χτύπημα θα χρειαστεί τελικά για να ξυπνήσει αυτούς τους ανθρώπους από τις αυταπάτες τους, να τους πείσει να εγκαταλείψουν τις παραισθήσεις τους και τα λάθη τους, για το δικό τους καλό, αν όχι για το καλό όλων των άλλων; Τί θα πείσει αυτούς τους κωλυσιεργούς και ηττοπαθείς να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους;

Ο εχθρός είναι εκεί έξω για να μας «καθαρίσει» όλους. Πρόσφατα, οι εφημερίδες του Λονδίνου, ανέφεραν ότι Αγγλο-Αμερικανοί αξιωματούχοι αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση τους ιδιοκτήτες των σπιτιών όπου κατέλυαν. Αγόραζαν γερμανο-αγγλικά λεξικά για να πιάνουν κουβεντούλα. Μόνο οι οικιακοί βοηθοί αρνήθηκαν να συμπεριφερθούν με έναν τόσο αξιοπεριφρόνητο τρόπο. Τί να πει κανείς για τέτοιες υπάρξεις; Το να τους ξυλοκοπήσεις μοιάζει η μόνη δυνατή λύση. Δόξα τω Θεώ, αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά. Τί μπορεί να σκεφθεί ένας Γερμανός για ανθρώπους που είδαν την περιουσία τους να καταστρέφεται και που ξέρουν πως θα βασανιστούν με μεσαιωνικές μεθόδους, που εξακολουθούν να θέλουν να έχουν μια ευχάριστη κουβεντούλα με τους κατακτητές τους;

Γιατί αναφέρουμε αυτά τα παραδείγματα; Για να προστατέψουμε τους υγιείς ανθρώπους από τη μόλυνση. Αν ενέδιδαν, όλα θα τέλειωναν. Δεν θα είχαμε καμμία σωτηρία, κανένα μέλλον. Εμείς πρέπει να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας, αν είναι να λάβουμε κάποιου είδους βοήθεια. Είναι κάτι παραπάνω από αφελές το να ελπίζουμε πως ο εχθρός θα μας βοηθήσει. Έχουμε ακόμα πολλά μέσα και πολλές ευκαιρίες να υπερασπίσουμε τους εαυτούς μας και να φέρουμε τον πόλεμο σε επιτυχές πέρας, αρκεί μόνο να τις χρησιμοποιήσουμε. Αυτό είναι το επίκεντρο των προσπαθειών μας.

Καθένας πρέπει να ξεκινήσει από τον κουρασμένο εαυτό του, αποβάλλοντας όλη την αδυναμία και την απάθεια. Πρέπει να στέκεται άκαμπτος και να δίνει στους άλλους το παράδειγμα, πρέπει να είναι σε επιφυλακή, όταν ακούει ηττοπάθεια. Πρέπει να είναι άνδρας, και να δρα, να εργάζεται και να πολεμά μέχρις ότου ξεπεράσουμε την σοβαρότερη κρίση αυτού του πολέμου. Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει, ξέρουμε μόνο ότι είναι αναγκαίο αν θέλουμε να ζήσουμε. Αυτό, ισχύει για κάθε Γερμανό, είτε είναι στο μέτωπο είτε στο σπίτι του. Κανείς δεν μπορεί να το αφήσει σε όλους τους άλλους. Είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι που σκίζει τα κύματα στην καταιγίδα. Κανείς δεν μπορεί να καθήσει στη γωνία γκρινιάζοντας και μεμψιμοιρώντας, κάνοντας μόνο επικριτικές παρατηρήσεις στον πηδαλιούχο και τους άλλους επιβάτες. Ποιός μπορεί να κατηγορήσει τους υπόλοιπους, όταν εκείνος που εμφανώς δεν δείχνει κανέναν σεβασμό προς τους υπόλοιπους, πεταχτεί στη θάλασσα για να ελαφρύνει την καταπόνηση των υπολοίπων, τόσο υλικά όσο κι επειδή έχουν κουραστεί από έναν κατ’ επάγγελμα μεμψίμοιρο που θέτει σε κίνδυνο τις προσπάθειές τους να σωθούν; Έτσι έχουν τα πράγματα.

Δεν μπορούμε πλέον να δώσουμε καμία βάση στην κούραση, την αδυναμία και την μετριοπάθεια. Το τι θέλουμε εμείς, και το ποιες είναι οι προθέσεις του σατανικού μας εχθρού, έχει ειπωθεί πολλές φορές και πολύ καθαρά κατά τη διάρκεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε. Όλοι το ξέρουν. Οι εξελίξεις το έχουν επιβεβαιώσει, δεν το έχουν διαψεύσει. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα ότι τα ανθρωπάκια έχουν δίκιο όταν προβάλλουν την δειλή δικαιολογία ότι τα πράγματα θα είναι μόνο το μισό άσχημα από όσο φοβόμαστε. Αν η δημεγερσία του εχθρού μας παραπλανήσει και παραδοθούμε, τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα από ό,τι προβλέψαμε. Πρέπει να βγάλουμε τα ορθά συμπεράσματα, με ψυχραιμία, ηρεμία, χωρίς να διαμαρτυρόμαστε, αλλά και με αποφασιστικότητα. Το να υψώσει κανείς τη λευκή σημαία σημαίνει ότι εγκαταλείπει τον πόλεμο και χάνει ντροπιασμένα τη ζωή του. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το πράξουμε αυτό. Αντιθέτως, αυτό μονάχα θα βοηθούσε τον εχθρό μας να κερδίσει μια φθηνή νίκη, και έστω για λίγο να καλύψει την αυξανόμενη κρίση στον συνασπισμό του.

Τα αποτελέσματα είναι πρόδηλα. Θα επηρέαζαν μόνο εμάς, και αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν στην ολοσχερή καταστροφή του έθνους μας. Κανένας δεν είναι πρόθυμος να αποδεχθεί μια τέτοια μοίρα. Γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να συνεχίσουμε να πολεμάμε, αντιστεκόμενοι με κάθε κόστος, ακόμη και υπό τις σκληρότερες και θλιβερότερες συνθήκες. Πολεμήσαμε για χρόνια, σχεδόν χωρίς ρίσκο. Αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα αξιέπαινο. Το ρίσκο ήταν ολοκληρωτικά στην πλευρά του εχθρού. Αντιπαρήλθαν τον κίνδυνο. Ποόος νομίζει ότι δεν μπορούμε κι εμείς να πράξουμε το ίδιο; Εκείνος, ας αγοράσει μια θηλιά και ας κάνει στον εαυτό του ό,τι νομίζει πως θα συμβεί σε ολόκληρο το έθνος μας.

Ακόμη ζούμε και αναπνέουμε, κι έχουμε μέσα μας βουνά αντίστασης, που χρειάζεται μόνο να τα ανασύρουμε προς τα έξω. Ποτέ δεν έχουμε πιστέψει στη Γερμανία τόσο παθιασμένα όσο σήμερα, που το Ράιχ έχει μπροστά του μια κρίση απαράμιλλης σοβαρότητας. Δεν μπορεί κανείς να κρίνει τις πιθανότητες ανάρρωσης ενός ασθενούς από τις παραισθήσεις του πυρετού που έχει. Το ορθότερο είναι, να χρησιμοποιηθεί κάθε δυνατό μέσο για να ελαττώσει τον πυρετό και να αφυπνίσει τη φυσική άμυνα του σώματος, να δώσει στον ασθενή κουράγιο, ώστε να μη χάσει την επιθυμία του για ζωή. Πρέπει κανείς να δυναμώσει τις άμυνές του, ώστε να επιβιώσει μέσα από τις κρίσιμες στιγμές. Οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά, είναι ηλίθια και επικίνδυνη. Ένας δεκατετράχρονος πιτσιρικάς, κουλουριασμένος με το μπαζούκας του πίσω από έναν ερειπωμένο τοίχο σε έναν λεηλατημένο δρόμο, αξίζει για το έθνος πολύ περισσότερο από δέκα διανοούμενους που προσπαθούν να αποδείξουν ότι οι πιθανότητές μας τώρα είναι μηδενικές. Ο πιτσιρικάς που πολεμά δρα ενστικτωδώς με τον σωστό τρόπο, οι διανοούμενοι δρουν με έναν λανθασμένο και παράλογο τρόπο. επειδή έχουν ενδώσει, αφού τα πράγματα δεν δείχνουν να σταθμίζονται.

Το αν τα πράγματα θα αντισταθμιστούν ή όχι, δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Ο τελικός απολογισμός του πολέμου, θα εξαρτηθεί από όλες τις προσπάθειες των εμπλεκομένων εθνών. Ο Γερμανικός λαός ωστόσο μπορεί ακόμα να προσφέρει μια συμβολή χωρίς προηγούμενο. Με τον τρόπο αυτόν θα κερδίσει τη νίκη. Το 1918, παραδοθήκαμε την τελευταία στιγμή. Αυτό δεν θα συμβεί το 1945. Πρέπει όλοι να το καταλάβουμε αυτό. Αυτό είναι το θεμέλιο για την υπέρτατη νίκη μας. Μπορεί να ακούγεται απίθανο σήμερα, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι: Η τελική νίκη θα είναι δική μας! Θα έρθει μέσα από δάκρυα και αίμα, αλλά θα δικαιώσει όλες τις θυσίες που έχουμε κάνει.

Πηγή: “Widerstand um jeden Preis”, Das Reich, 22 Aπριλίου 1945, σελ. 1-2

Leave a Reply